Աշնանը քաղաքական ուժերը Գյումրիում կչափեն իրենց «բոյը»

Նոր Սահմանադրությունը փոխում է քաղաքական գործիչների խաղաքարտերը, իսկ նորաստեղծ կուսակցությունների համար այն իսկական փորձադաշտ է:

Նոր Սահմանադրությամբ Գյումրիում ու Վանաձորում ավագանու ընտրություններում այլևս անհատներ չեն կարողանալու առաջադրվել: Հանրապետության երեք քաղաքում՝ Երևանում, Գյումրիում և Վանաձորում, ընտրությունները լինելու են համամասնական ընտրակարգով, իսկ քաղաքապետերը կընտրվեն արդեն ավագանու կողմից: Հետևաբար, յուրաքանչյուր անհատ պետք է անդամագրվի որևէ կուսակցության, որպեսզի կարողանա մասնակցել Գյումրիի և Վանաձորի ավագանու ընտրություններին:

Պարզից էլ պարզ է` Գյումրին Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում կամք թելադրող քաղաք է, Գյումրին Երևանը չէ, հետևաբար` իշխանությանը ձեռնտու չէ բաց թողնել Գյումրին, սակայն Գյումրին նաև միակ քաղաքն է, որտեղ քաղաքական աճպարարությանն ապտակ են հասցնում:

Աշնանը Գյումրին դառնալու է քաղաքական թատերաբեմ, իսկ նորաստեղծ կուսակցությունների թեկնածուական շարքը նմանվելու է առնետավազքի:

Յուրաքանչյուր գյումրեցի իր պարտքն է համարում մասնակցություն ունենալ Գյումրիի ավագանու ընտրություններին, ավելին` խորհրդարանում գյումրեցի պատգամավորներն սկսել են ԱԺ ամբիոնից գյումրիամետ ելույթներ շաղ տալ:

Այսպես ասած՝ հիմնական խաղացողները, սակայն, մի քանիսն են. Գյումրիի քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը, գյումրեցի պատգամավոր Մարտուն Գրիգորյանը, «Հայկական վերածնունդ»-ից Հովհաննես Մարգարյանը, նորաստեղծ «Գալա» կուսակցությունը, ՀՀԿ Շիրակի մարզային կառույցի ղեկավար Սահակ Մինասյանը և, իհարկե, Գյումրիի նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանը:

Անդրադառնանք հերթով.

Սամվել Բալասանյանը ժողովրդի կողմից ընտրվելու ոչ մի շանս չունի, հետևաբար` արդեն իսկ միացրել և գործի է դրել թաղային հեղինակություններին, իսկ պաշտոնավարման տարիների ընթացքում Գյումրիում տեղի ունեցած սպանություններն ինչ-որ կերպ առնչվել են քաղաքապետին սատարող հեղինակությունների հետ:

Բացի այդ, Գյումրիում դեռ չեն մոռացել, որ Ավետիսյանների ընտանիքի սպանությանը նախորդող օրերին քաղաքապետին արտերկրից հազիվ վերադարձրին գոնե քաղաքապետարան:

Իշխանությունը դեռևս հերքում է այն լուրերը, որ պաշտոնապես սատարելու է Սամվել Բալասանյանին: Պատճառն այն է, որ իշխանությունը քննարկում է ՀՀԿ Շիրակի մարզային կառույցի ղեկավար Սահակ Մինասյանին խաղի մեջ մտցնելու և ընտրություններին սեփական ցուցակով մասնակցելու հարցը:

Սամվել Բալասանյանն ու Մարտուն Գրիգորյանն անկուսակցական են և ՀՀԿ ցուցակով մասնակցել չեն կարող, իսկ որևէ կուսակցության անդամակցումը պարտադիր պայման է, հետևաբար ՀՀԿ-ն միայն կարող է պաշտոնապես հայտարարել, որ սատարում է այս կամ այն թեկնածուին:

Ինչ վերաբերում է Մարտուն Գրիգորյանին, ապա քաղաքական դաշտին Գագիկ Ծառուկյանի կողմից հաջողություն մաղթելուց հետո, Մարտուն Գրիգորյանն էլ հաջողություն մաղթեց ԲՀԿ-ին: Չնայած Մարտուն Գրիգորյանը Գյումրիիում Ավետիսյանների ընտանիքի սպանությունից հետո զարգացած իրադարձություններում արդեն համոզված էր, որ Գագիկ Ծառուկյանի կողմից Սամվել Բալասանյանի փոխարեն վաստակել է Գյումրիի քաղաքապետ դառնալու «դաբրոն», սակայն իրադարձություններն այլ զարգացում ունեցան:

«Հայկական վերածնունդն» այլ ասելիք ունի, գյումրեցի պատգամավոր Հովհաննես Մարգարյանի դեպքում ոչ միայն սեփական ցուցակով մասնակցության հարցն է, այլ Գյումրիում «Հայկական վերածննդի» բոյի չափումը` ինչքան է, որքան և ինչ շանսեր ունի «Հայկական վերածնունդ» դարձած իմ ՕԵԿ-ը և քանի տոկոսն են մոռացել ՕԵԿ-ին:

Ինչ վերաբերում է Վարդան Ղուկասյանին, ապա Գյումրիում նախկին քաղաքապետի տղերքը կարող են ընդամենը հարցեր լուծել գործող քաղաքապետի տղերքի մեջ: Քաղաքականության մեջ Վարդան Ղուկասյանն իր երգն արդեն երգել է, ու դա գիտեն բոլորը, բացի իրենից:

Եվ այսքանին գումարվում է ամենակարևորը` «Գալա» կուսակցությունը, որի համագումարը կկայանա հուլիսի 1-ին: «Գալան» հեռուստաընկերության կազմն է, որն ի տարբերություն այլ նորաստեղծ կուսակցությունների, չի բացառվում` լուրջ շանսեր ունենա անգամ ՀՀԿ-ի մշակած պլանների դեմ պայքարելու համար, որովհետև «Գալան» ասոցացվում է հենց Գյումրիի հետ, ճանաչվելու, հեղինակություն ձեռք բերելու խնդիրն էլ շատ փոքր է: «Գալան» կարող է զգալի արդյունքի հասնել, եթե Հայաստանում տեղի ունեցածը ընտրություն լինի, սակայն այստեղ ամեն ինչ տեղի է ունենում իշխանության դաբրոյով: Գյումրիում, սակայն, այլ խաղեր են և ոչ մի իշխանություն չի կարող հաշվի չնստել գյումրեցու կամքի հետ: Այնտեղ անգամ ընտրակաշառքը եղանակ չի փոխում, ինչը փաստել են անցած ընտրությունները:

Այնուամենայնիվ, Գյումրին լինելու է պայքարի քաղաքը, որովհետև 2018-ի ընտրություններին յուրաքանչյուր թեկնածու համար Գյումրիի նման հենարանն ունենալն արդեն մեծ բան է: Անկախ նրանից, թե ինչ մեխանիզմներ կմշակվեն, Գյումրին դա մերժում է, ինչպես մերժել է սրանից առաջ կայացած նույն նախագահական ընտրություններին: Այստեղ բոլոր մշակվող գործոնները, մեխանիզմներն ու մեթոդները երկրորդ տեղում են` գյումրեցու կարծիքից հետո: Եվ որքան էլ ոմանք  փորձեն իրենց քաղաքապետ պատկերացնել, տղերքին ոտքի հանել, միևնույն է` ունեն վախ, որ Գյումրին կասի` ոչ, բայց մեկ բան ակնհայտ է` Գյումրին Հայաստանի քաղաքական դաշտի ամենաբարձր գագաթն է, և հայկական քաղաքական« էվերեստի» նվաճումը, որքան էլ դժվար լինի, ցանկալի է քաղաքական խաղատախտակին կանգնած յուրաքանչյուր արքայի համար: