Սերգո Կարապետյանի բախտը դարձյալ չի բերում

Գյուղատնտեսության ոլորտը ռիսկային է համարվում, Հայաստանում` առավել ևս: Անձրև, կարկուտ, երաշտ, ցրտահարություն: Ամեն տարի տարերային աղետներից Հայաստանի գյուղատնտեսությունն անպակաս է:

Բացի այդ, կասեն` ինչու տարերային աղետներ: Դե եթե Հայաստանը փոքր է, իսկ տարերայնության մասշտաբը փոքր, սակայն մեզ նման փոքր երկրի համար մի քանի համայնքում բերքի կորուստը` տարբեր աղետներից, արդեն տարերային է:

Ինչևէ:

Այս աղետներից հնարավոր է խուսափել կամ մեղմել դրանք, եթե ոլորտը պաշտպանված լինի` թե′ տեխնիկական հագեցվածությամբ, թե′ ֆինանսապես:

Նախ քննարկենք երկու հարց. ինչո՞ւ: Երախտի ժամանակ խոսվում է, որ պարզապես ոռոգման ջուր չեն տալիս, իսկ թե որտեղ է ոռոգման ջուրը, պարզվում է, որ ջրամբարներն անհասկանալիորեն լցված չեն, ՀԷԿ-եր են աշխատում, ձկնաբուծարաններ են աշխատում, կամ ոռոգման ջուրն ուղղվում է տարածաշրջանի հարուստ հողատերերի այգիները և այլն: Այս երևույթների դեմ գյուղնախը պայքարել չի կարող: Այսինքն` երաշտ ասվածը ստեղծվում է արհեստականորեն:

Հաջորդը` կարկուտը:

Դարձյալ երկրիս հարուստ հողատերերն իրենց հողատարածքների հարևանությամբ ունեն հակակարկտային կայաններ, որոնք աշխատում են ըստ անհրաժեշտության, և այս տարածաշրջանի գյուղացիական տնտեսությունները շահում են:

Իսկ մյուս տարածաշրջաններում կա′մ հակակարկտային կայանները խնայողաբար են օգտագործում, կա′մ հակակարկտայիններ պարզապես չկան: Այստեղ խնդիրը համակարգային է, խնդիրը լուծել հնարավոր է, սակայն ոլորտի պատասխանատուն արտակարգ իրավիճակների նախարարությունն է, որի հետ գյուղնախի համագործակցությունը կարկտի պահին տեղի ունենալը, նման դանդաղաշարժ աշխատանքային պայմաններում` դարձյալ անհնար: Իսկ լրացուցիչ հակակարկտային կայաններ գնելը` թանկ հաճույք:

Այս տարի նորություն էին հեղեղումները: Հեղեղատներն արդեն քանի տարի է` մատնված են անուշադրության, որևէ մեկն այն չի մաքրում, կամ հեղեղատի տարածքում կառույցներ, կամ հողատարածքներ են առաջացել, որոնք էլ այս տարի դարձան հեղեղումների պատճառ:

Այս իրավիճակին գումարվում է հայ գյուղացու վախը նման աղետներից:

Սովորաբար, կառավարության խելամտությունն ու խնայողությունը «բռնում է» հենց պետք է լինում փոխհատուցել գյուղացուն հասցված վնասները:

Երկիրս ամեն ինչի համար փող ունի. թանկարժեք ավտոմեքենաներ, թանկ ավիատոմսեր, թանկարժեք ճանապարհորդություններ, ճոխ նվեներ, սակայն երկրի հիմքը կազմող ոլորտի և շուրջ 500 000 զբաղվածների վնասների համար փող չունի:

Կարճ ասած` հայ գյուղացին զգուշանում է կառավարությունից, եթե անգամ խոստումներ են տալիս, քանի որ տարիների փորձը ցույց է տվել` ո′չ օգնություն է լինում, ո′չ աջակցություն, պարզապես հերթով գալիս, նկարահանվում, գնում են` ի պաշտոնե, իսկ խոստումների բեռը մնում է գյուղացու վրա: