Մեկից մի սոխ, մեկից մի հաց գողանում. Հայաստանը 100 տարի հետ է գնացել

Արթուր Շահվերդյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2015թ. հոկտեմբերի 3-ին, ժամը 15:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Գ.Նժդեհի փողոցի 8 շենքի դիմաց բացահայտ հափշտակել է Նարինե Ազոյանին պատկանող պոլիէթիլենային տոպրակը, որի մեջ եղել է երկու հատ` ընդհանուր 180 ՀՀ դրամ արժողության լավաշ: Գործի դատաքննությունն ընթանում է Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանում: Ահա այսպիսի բովանդակության նյութ է մատուցվել «Դատալեքս»-ով:

Առաջին անգամից այն հիշեցնում է Վիկտոր Հյուգոյի «Թշվառները» վեպը, երբ սոված մարդուն մի կտոր հաց գողանալու համար դատապարտում են, և նա գրեթե 20 տարի անցկացնում է տաժանավայրում:

Կարճ ասած՝ Ֆրանսիայի 19-րդ դարի պատմությունը մենք ենք անցնում, երբ սոված մարդուն դատապարտում ենք, թեկուզ դատապարտում:
Այստեղ հետաքրքիր է այն, որ հացը գողացել են Նարինե Ազոյանից, բայց երևի թե կարելի էր ներողամիտ լինել հաց գողացողի հանդեպ, չէ՞ որ ամեն անկյունում հաց չեն գողանում, իսկ ո՞ւր մնաց քրիստոնեական սերը, եթե մարդը հաց է գողանում, նա պարզապես սոված է:

Սա նաև հիշեցնում է համացանցում տարածված այն տեսանյութը, որտեղ ճանապարհային ոստիկանները բերման են ենթարկում մի տղամարդու, ով փորձել էր Մաշտոցի պողոտայի վրա գտնվող «ՍԱՍ» սուպերմարկետից երկու տուփ «պեչենի» գողանալ:

ՃՈ 7-8 հաղթանդամ ոստիկանները տղամարդուն՝ պեչենի գողացողին, նստեցնում են ոստիկանական մեքենան և «հերոսաբար» տանում ոստիկանություն:

Մեկից մի հաց, մեկից մի սոխ գողանում. սա է 20-ական թվականների Երևանը՝ աղքատությունը, գաղթականությունը, խոլերա, թափառաշրջիկ-անտուն երեխաներ, որոնց համար գողությունը պարզապես միջոց էր գոյատևելու:

Անկախության առաջին տարիներին անգամ նման երևույթներ չէին հանդիպում, որ մարդիկ սնունդ գողանային ոչ թե իրացնելու, այլ պարզապես չմեռնելու համար… ո՞ւր ենք հասել:

Մի կտոր հաց գողացողին պետության կողմից հայտարարված գրեթե 200 հազար միջին աշխատավարձը պարզապես ծիծաղելի է, երբ նման թվեր են հրապարակում, պետք է պարզապես աղբամաններ քչփորողների բանակը հաշվի առնել, աղբավայրերում ավելցուկներ ու սննդի մնացորդներ հավաքողներին չմոռանալ, սոված քնողներին ևս հիշել. և այս ամենը այն Հայաստանում, որ անկախություն կերտողները երազում էին: Այսպիսի՞ երկիր էին երազում՝ սովածների Հայաստան, իսկ ովքեր աշխատավարձ են ստանում՝ կիսասովածների երկիր: Հասել ենք 1920-ական թվականներ:

Որևէ ցուցանիշ չի սրբի սոված երեխայի արցունքները, որևէ հնարովի տնտեսական աճ նորից չի լրացնի կիսասովածների ժամանակը:

Դրսում էլ են հայերը հաց գողանում, բայց դրսում հաց գողացողներին խղճահարությամբ են նայում: Եվրոպան այդ փուլն անցել է, նրանց համար հաց են գողանում, սոված են, իսկ դա խայտառակություն է, իսկ Հայաստանում խայտառակություն է, որ քո ազատ, անկախ երկրում քեզ արժանապատիվ աշխատավարձ չեն վճարում, կամ սոցիալապես ընդհանրապես պաշտպանված չես, որ հաց ես գողանում:

Հաց գողացողներին են Հայաստանում ձերբակալում, քանի որ մնացածներին չեն կարող ձերբակալել:

Newspress.am