Հայաստանը` «նիգոդնիների» ճանկերում

Խորհրդային շրջանում, եթե տղան բանակում չէր ծառայել, նրան աղջիկ չէին տալիս կնության, համարելով, որ տղան «նիգոդնի» է՝ բոլոր առումներով: Եթե մեր հիշողությունը կարճ չէ, ապա պետք է հիշենք, որ որևէ մեկը չէր քննարկում բանակ ծառայել-չծառայելու խնդիրը, ավտորիտար պետություն էր և անում էր այն, ինչ ցանկանում էր:

Անկախության շրջանում բանակ չծառայելը դարձավ որոշակի «բրենդ». աղքատ, թե հարուստ, ունևոր, թե չունևոր, ամեն ինչ անում էին, որ տղային ազատեն բանակից, և արդեն «նիգոդնի» պիտակը շրջանառության մեջ չէր:

Թյուր է այն կարծիքը, որ միայն ունևորների տղաները չեն ծառայում, ասենք, որ ովքեր ցանկանում են՝ տղաները չծառայեն, դրա համար ամեն ինչ անում են: Եթե չծառայած տղաները հանրության մեջ տարալուծվել են՝ այնուամենայնիվ որակական փոփոխություններ հաղորդելով հենց նույն հանրությանը, ապա պաշտոնյաների բախտը պարզապես չի բերել:

«Նիգոդնի» պաշտոնյաներից է Տարոն Մարգարյանը, և այսօր Երևանն ունի մի քաղաքապետ, ով չի հասկանում ո′չ բանակի կարևորությունը, ո′չ միմյանց աջակից լինելու, մարտի դաշտում ընկերոջ կյանքը փրկելու, ընկերովի կանգնելու, սահմանը պաշտպանելու, երկրի անվտանգությունն ապահովելու հասկացությունները և չի ադապտացվել կյանքին: Պարզապես հասկանալ չի կարող, նա դա չի տեսել:

Իհարկե, նախկին ԿԳ նախարար Արմեն Աշոտյանը, և ամեն անգամ հիշելով կրթության ոլորտում նրա գործած «քաջագործությունները»՝ մատնանշվում էր, որ նա դրանով փորձում է 2 տարի բանակում չծառայելը փոխարինել այլ քաջագործություններով:

Երվանդ Զախարյան, Գաբրիել Ղազարյան, Նարեկ Սարգսյան, Գագիկ Խաչատրյան, Սերգո Կարապետյան, Էդվարդ Նալբանդյան, Արմեն Մուրադյան, Վաչե Գաբրիելյան, Կարեն Ավագյան, Էդուարդ Շարմազանով, Սամվել Ֆարմանյան, Արմեն Գևորգյան, Արծվիկ Մինասյան և այսպես երկար-երկար իշխանական ցուցակ:

Իհարկե, շատ է գրվել ու խոսվել ՀՀ քաջարի պաշտոնյաների մասին, բայց «դասավորել», որպեսզի չծառայեն, հետո խոսել արդարությունից, բանակից, երկրի պաշտպանությունից, ուղղակի անբարոյականություն է: Թեև պաշտոնյաների բան ու գործը նման կատեգորիաների վրա թուղթ և լեզու մսխելն է, սակայն նրանց հանրությունը չի հավատում, ոչ էլ վստահում է, քանզի գիտի նման պաշտոնյաների արժեքը:

Մեր երկրի բախտը չի բերել, որ նրանք են ղեկավարում, կառավարում, որոշում կայացնում երկրի համար, և զարմանալի չէ, որ Հայաստանը հայտնվել է տնտեսական, քաղաքական, սոցիալական խաբեբայությունների փուլում. [աբեբայություն ցանել են, խաբեբայություն էլ հնձում են:

NEWSPRESS.am