Խոշորները խոշոր են գողանում, փոքրերը՝ մեծ-մեծ
Հայաստանում աղքատությունը բավականին հարաբերական հասկացություն է. եթե կիրառվեն տարբեր մոտեցումներ, ապա աղքատությունը 35 տոկոսից կարող է աճել մինչև 70 տոկոսի, սակայն կառավարությանն, իհարկե, քիչ աղքատությունն է ձեռնտու:
Համատարած աղքատության ֆոնին, լծակներ ունեցողները՝ անգամ փոքր լծակներ, կարողացան ճեղքել աղքատության պատը և այժմ, ինչպես կասեր Հակոբ Պարոնյանի հերոսը՝ «կովերու, ագարաներու» տեր են:
Վարչապետափոխությունից հետո, ասում են՝ Հովիկ Աբրահամյանի մերձավորներն ու նրա շուքի տակ ապրողները վաճառում են գործող մեծ ու փոքր բիզնեսները. երևի Կարեն Կարապետյանի հայտարարությունը շատ լուրջ են ընդունել:
Այն, որ ՀՀ յուրաքանչյուր տարածք բաժանված է առանձին գոտիների, և ոչ ոք այդ գոտիները չի խախտում, պետք չէ դրա վերաբերյալ հատուկ հանձաժողով կազմել և ստուգել: Առանձին գոտիներում տարածքի կալվածատիրոջ շուքի տակ ապրողները հարստացել են, և եթե էթիկայի հանձնաժողովը կարողանար նաև կրտսեր կամ ցածրաստիճան պաշտոնյաների ֆինանսները ստուգել՝ բավականին գունագեղ պատկեր կստանար. բենզալցակայաններից մինչև ջերմոցներ, ավտոլվացման կետերից մինչև մեծածավալ խանութներ, Հայաստանում բնակարաններից և առանձնատներից մինչև վիլլաներ Իսպանիայում, Ֆրանսիայում և այլուր:
Խոշորները խոշոր են թալանել, փոքրերն էլ՝ բավականաչափ: Հարց` ինչպես են կարողանում գողանալ. թղթաբանության կեղծումներից, վարկերի ձևակերպումներից, հարկերից խուսափելու, ՀԴՄ-ներ չտեղադրելու, երթուղայինի գծերից պատկառելի գումարներ կորզելու, պետության միջոցները հմտացած սեփականացնելու միջոցով:
Ընդունեք, որ հնարավորությունները բավականին մեծ են և վերահսկողության պայմաններում, որը ևս պայմանական չի կիրառվում, ապա կրտսեր պաշտոնյաների ունեցվածքը վերջին տասնամյակներում հասել է աստղաբաշխական գումարների: