Ինչո՞ւ է Սեյրան Օհանյանի «սիրտը ճեղք» ուզում

ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանի, մեղմ ասած, հռետորական և հայրենաժողովրդասիրական սրտառուչ հայտարարությունների անկեղծությանը թերևս շատ քչերն են հավատում: Իսկ ավելի կոնկրետ՝ հավատում են կամ ուզում են հավատալ նրանք, ովքեր Սեյրան Օհանյանի հետ կապված իրենց հաշվարկներն ունեն:

Ազգային անվտանգության ծառայության նախկին պաշտոնյա Գուրգեն Եղիազարյանը, ով ժամանակին Պաշտպանության նախկին նախարարի ընդդիմախոսներից էր, այսօր «մեղայականով» է հանդես գալիս: Նա դրական է գնահատում Սեյրան Օհանյանի հայտարարությունները, որում նախկին նախարարը, մասնավորապես, ասել է. «Չի կարելի այլևս հանդուրժել այն անարդարությունը, այն սոցիալական իրավիճակը, որում ապրում է երկրի կրթագիտական, սոցիալական շերտը: Մեզ ջրի պես ազատություն է պետք, հացի պես՝ արդարություն…Եկեք ճեղքե՛նք մեր ազատությանն ու արդարությանը խոչընդոտող բոլոր արգելքները: Հերի՛ք է հանդուրժել, երբ երկրի ողջ ռեսուրսները կենտրոնացած են փոքրաթիվ մարդկանց ձեռքում, իսկ իրապես կարևոր աշխատանք կատարողներին ասում են. «Փող չկա, պետք է համակերպվել…»»:

«Ամեն մարդ իր գործով պետք է զբաղվի, նրա գործն էլ այդ խնդիրները լուծելն է: Եկե՛ք ուրախանանք նրա հայտարարությունների համար… նա ուզում է` լավ լինի»,- NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում ասաց Գուրգեն Եղիազարյանը:

Դիտարկմանը, թե Սեյրան Օհանյանը կարող էր իր պաշտոնավարման ժամանակ նման հայտարարություններով հանդես գալ, եթե իսկապես մտահոգ էր, ԱԱԾ նախկին պաշտոնյան հակադարձեց. «Չէր կարող»:

«Ինչպե՞ս կարող էր Պաշտպանության նախարարը մինչ այդ հանդես գալ նման հայտարարություններով: Նախագահական երկիր է, և ամեն ինչ կենտրոնացած է մեկ մարդու ձեռքին: Նա էլ ենթարկվում էր այդ առաջին դեմքին: Եթե նա ինչ-որ բան աներ, ապա պետք է ասեին՝ «գործ ունես, քո գործով զբաղվի», ու հաջորդ օրը հանելու էին պաշտոնից»,- նկատում է Գուրգեն Եղիազարյանը:

Փաստորեն, այս դեպքում էլ ստացվում է, որ նախարարը ձայն չի հանել, ու երկրում տիրող անհանդուրժողական մթնոլորտում աշխատել է հանուն իր աթոռի:

Իսկ հիմա, երբ աթոռը տակից փախել է, նա որոշել է չհանդուրժել ու չհամակերպվել այն մտքին, որ «երկրի ողջ ռեսուրսները կենտրոնացած են փոքրաթիվ մարդկանց ձեռքում»: Նա մոռացել է, որ այդ մարդկանց շարքում էր նաև ինքը: Նա մոռացել է, որ բանակի հետ կապված տարբեր խնդիրներ առաջ քաշողներին նա ինքն էր պատասխանում «Փող չկա, պետք է համակերպվել…»: Նա շատ արագ մոռացավ, թե ինչ շքեղության մեջ էր իր տիկնոջ՝ Ռուզաննա Խաչատրյանի հետ ֆոտոսեսիաներ անցկացնում, սգացող մայրերի ու այն ժողովրդի աչքի առաջ, որը պատերազմի թոհուբոհով է անցել, պայքարել երկրի խաղաղ կյանքի համար ու շատ արագ մոռացվել ու անտեսվել պետության կողմից՝ չկարողանալով նույնիսկ հանապազօրյա հացը վաստակել…

Ու չի բացառվում, որ «ջրի պես ազատություն», «հացի պես՝ արդարություն» պահանջող Սեյրան Օհանյանը, շատ արագ կարող է մոռանալ, որ այդ պահանջը ներկայացնում էր ոչ թե իր, այլ ժողովրդի անունից, երբ մի օր հանկարծ կրկին հայտնվի աթոռին:

Իսկապես տրամաբանական ու տեղին են նրա «ճեղքելու» ցանկությունները, միայն թե դա պետք է հնչեր մի փոքր այլ ձևակերպմամբ.«Եկեք ճեղքե՛նք արանքն ու ճեղքով պլստանք դեպի նոր աթոռ»: