Տարոն Մարգարյանը, եթե ծառայեր բանակում, կճանաչեր Սամվել Բաբայանին
Արցախի հերոս, Լեռնային Ղարաբաղի պաշտպանության բանակի նախկին հրամանատար Սամվել Բաբայանին Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը չի ճանաչում, ոչ էլ տեղյակ է նրա գործունեությանը։
Երևի շատ անկեղծությունն էլ քաղաքական գործչին պետք չէ․ Տարոն Մարգարյանն, իրոք, չի ճանաչում Սամվել Բաբայանին, որ ամիսներ է անցկացրել Ադրբեջանի բանտերում, արյուն է թափել Արցախի ազատագրության համար և երբեմն այնպիսի մարտավարական հնարքներ է կիրառել հարձակման ժամանակ, որ այժմ էլ ռազմական գործից լավատեղյակ զինվորականներին զարմացնում է։
Ի վերջո, ժամանակին և′ Արցախում, և′ Հայաստանում նրա անունով էին երդվում, այնքան մեծ էր նրա վաստակը և հեղինակությունը երկրում։
Այսօր եթե Տարոն Մարգարյանը չի ճանաչում Սամվել Բաբայանին, ապա դրա համար պատճառ կա, նա պարզապես բանակում չի ծառայել, որ կարող էր ծառայել, իր պարտքը երկրի հանդեպ չի կատարել, ուստի և չէր էլ կարող ճանաչել։ Եթե բանակում Տարոն Մարգարյանը չի ծառայել, ապա կարող էր որևէ կրթօջախում հայրենասիրական նկրտումներից դրդված սովորել Արցախի պատմությունը, սակայն, ո′չ, դա էլ չի արել, լավ, էլ ո՞րն է հայրենասիրությունը՝ ճամարտակե՞լը հայրենասիրության մասին։ Ասենք, որ ինքնատիպ ձև է։
Քաղաքապետ, թաղապետ կամ վարչապետ հայր ունենալը ևս դեռ չի նշանակում երկրի հանդեպ պարտքը կատարել կամ լինել հայրենասեր։ Ի դեպ, ամեն պատեհ առիթով բոլոր իշխանավորների շուրթերին է․ պարտքը երկրի հանդեպ կատարելը՝ յուրաքանչյուր հայ տղայի պարտականությունն է, սակայն դա որոշ քաղաքական գործիչների չի վերաբերում, նրանք հայրենասիրությունն այլ կերպ են հասկանում, հատկապես՝ Հայոց բանակում չծառայածները։
Ի դեպ, չծառայած քաղաքական գործիչներ կան, որ փորձում են չծառայած կոլեգաների՝ բանակից թռնելն արդարացնել․ քոռը քոռին ճանապարհ է ցույց տալիս։
Սպասելի էր, որ Սամվել Բաբայանին ձերբակալությունից հետո, հատկապես ՀՀԿ-ականներին տրվելու է նրա վերաբերյալ հարցեր, որոնց պետք էր պատրաստ լինել, եթե անգամ ո′չ տեսել ես, ո′չ լսել նրա մասին, իսկ Սամվել Բաբայանի նման մարդիկ վեր են ժամանակից, քանի որ մեր հայրենիքի մի կտոր նաև նրանց ձեռքով է վերադարձվել։
Այսօր հաճախ են ասում՝ հիշե′ք մեր հերոսներին, սակայն պաշտոնյաներն ինչո՞ւ չեն հիշում, թե՞ դա պետք չէ հարստանալու կամ կարիերա անելու համար։