Չտեսան պատից կախ՝ տեսան ճակտից կախ

ՀՀ մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանը հաստատում է լուրերն այն մասին, որ Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի շենքում նախատեսվում է ընտանեկան հանգստի վայր կառուցել: Նրա խոսքով` կլինեն բացօթյա ռեստորաններ ու սրճարաններ, որտեղ մարդիկ ճաշելու հնարավորություն կունենան:

Չմոռանանք, որ Մշակույթի նախկին նախարար Հասմիկ Պողոսյանը ևս գաստրոնոմիական ցանկություններ ուներ՝ հենց մշակութային վայրերում։

Ի դեպ, միջնադարյան եվրոպացի բարոններն ու դուքսերը սնվում էին դասական երաժշտության ուղեկցությամբ, և դա համարվում էր ճոխության և արիստոկրատիզմի նշան։

Երևում է՝ հայերն ուշ են արթնացել և արհեստական արիստոկրատիզմ ձեռք բերելու նպատակով մշակույթի վայրերը վեր են ածում սննդի կետերի։

Ուղղակի հետաքրքիր է Մշակույթի նախարարների այս ձգտումը։ Պարզապես այս ձգտման տակ պետք է գտնել այն պատճառը, որ մշակույթի նախարարներին դրդում է մշակութային տրանսֆորմացիայի։

Ինչպես գիտենք՝ Հայաստանում մշակույթը, մասնավորապես՝ երգ-երաժշտության ոլորտը խիստ համակարգվում է. նկարիչներին, գրողներին առանձնապես մարդատեղ չեն դնում, իսկ ահա երաժիշտ-կատարողներին՝ այո։ Սա ունի իր պատճառը։ Հայոց տիկնայք սիրում են երաժշտություն, և ոլորտը ենթակա է մի քանի տիկնոջը քիմքին և քանի որ սույն քիմքով չի անցնում ո′չ գրողի ստեղծագործություն, ո′չ նկարչի կտավ, ապա այն ազատ է երաժշտության համար։

Այդ է պատճառը, որ մշտապես համակարգվող Մշակույթի նախարարությունը երբեմն ոչ մշակութային թեթևամտություն է իրեն թույլ տալիս․ պարզապես Արմեն Ամիրյանը ենթակա անձ է ինչ-որ տեղ և ոմանց առաջ, կատարող և, այս պարագայում, եթե տիկնանց շրջապատը ցանկանում է Օպերայի բակում, Օպերայի վրա, բեմահարթակին ռեստորաններ բացել, ապա կբացեն, եթե հասարակական ընդվզում չլինի։

Եվրոպական համանման օջախները սրբության սրբոց են, որտեղ ընկնելը երազանք է ու պատիվ, իսկ Հայաստանում օպերա գնալը հավասարվում է ռեստորան գնալուն․ ինչո՞ւ հեռու գնան սնվելու՝ ինչքան մոտ, այնքան լավ։

Կա մեկ բայց, դասական երաժշտության ուղեկցությամբ սնվելով՝ դեռևս արիստոկրատ չես դառնա, իսկ հայոց ձևամոլ տիկնանց դա է պակասում՝ հարստությունը լրացնելու համար, իսկ արդյունքում ստորանում է մշակույթը՝ Մշակույթի բոլոր նախարարների ձեռամբ։

Հասարակությունը տեսնում է այսբերգի վերին ծայրը, իսկ թե ինչպես է նրա հենքը՝ ո′չ Արմեն Ամիրյանը հրապարակայնորեն կընդունի, ո′չ ազգիս տիկնայք կամ նրանց գործարար ազգականները։

Ուղղակի Արմեն Ամիրյանը հեղինակազրկվեց, նախարար, որին այդքան հավատում էին։ Նախարարն իր կերպարը կառուցել էր տարիներով, իսկ մեկ վայրկյանում այն փչացրին։

NEWSPRESS.am