Նոր հարձակման դեպքում Հայաստանը ձեռնպահ չի մնալու, տա Աստված՝ չգա այդ օրը․ Վիտալի Բալասանյան․ Մեդիամաքս

ԼՂՀ Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղար, Արցախի հերոս Վիտալի Բալասանյանի հետ Մեդիամաքսի թղթակիցը զրուցել է ղարաբաղա-ադրբեջանական հակամարտության ներկա վիճակի, հնարավոր լուծումերի, 2016-ի ապրիլյան պատերազմի ու քաղած դասերի մասին:

Չավարտված պատերազմն ու մարտավարության փոփոխությունը

1994-ի մայիսի 12-ին ձեռք բերված հրադադարի համաձայնագիրն այդպես էլ ուժ չունեցավ: Այն ժամանակ նման փաստաթղթի առկայությունը մեզ այնքան էլ ձեռք չէր տալիս, քանի որ մենք պաշտպանողական մարտերից անցել էինք հարձակողականի, ունեինք մարտունակ ու շարժունակ զորք և կարող էինք շատ առաջ գնալ` հարցին վերջնական լուծում տալով

․․․Չգիտեմ, թե ով գործածության մեջ դրեց «քառօրյա պատերազմ» եզրույթը, որի օգտագործումը շատ վտանգավոր եմ համարում: Շփման գծի ողջ երկայնքով լարում ու կորուստներ ենք ունեցել նաեւ նախորդ տարվա ապրիլի 26-27-ին, այս տարվա փետրվարի 25-26-ին…

Հակառակորդի օգուտն ու խուճապը

Ապրիլյան նախահարձակումից հետո Ադրբեջանի համար ոչինչ չի փոխվել, նա ընդամենը ներքին խնդիր փորձեց լուծել, այն էլ ոչ հաջող: Այն տարածքը, որին Ադրբեջանին հաջողվեց տիրանալ, ռազմավարական նշանակություն չունի: Բայց ամեն մի սանիտիմետր հողը, ամեն մի զոհված ու վիրավորված զինվոր մեզ համար սարսափելի ու ծանր ցավ է:

Հակառակորդի պլանը հետևյալն էրˋ հարձակման չորրորդ կամ հինգերորդ օրը կենտրոնական` Աղդամի ուղղությամբ ճեղքում անել ու հասնել Ստեփանակերտ: Ըստ իրենց հաշվարկի, ունեցած արսենալի ճիշտ օգտագործման դեպքում Ադրբեջանը կարող էր իրագործել այդ պլանը: Մենք էլ վստահ ենք, որ չի կարող. մեր դիրքերը, զորքի մարտունակությունը, հրետանին և հակաօդային պաշտպանությունն ու անհրաժեշտ այլ ուժեր բավարար են, որպեսզի կարողանանք պաշտպանություն կազմակերպել և, ինչու չէ, մարտի ընթացքում նաև հակահարձակման անցնել:

Այդ օրերին, լինելով առաջնագծում, ես ևս մեկ անգամ համոզվեցի, որ շարունակության դեպքում մենք առաջ էինք գնալու: Դրանում համոզվեց նաև Ադրբեջանը և, վայնասուն բարձրացնելով, դիմեց մարտը կանգնացնելու խնդրանքով:

2016թ. ապրիլի 3-ին Աղդամի ուղղությամբ սարսափելի տեսարանի ականատեսը դարձանք. մարդիկ փախչում իրենց տներից: Կապ չունի, թե ով է փախչողը՝ մենք դրա միջով անցել ենք, գիտենք, թե ինչ է երեխայի ձեռքը բռնած տունը լքելն ու կրակի տակով փախուստը: Երբ զինված մարդ է զոհվում, իմ համար ինչ-որ տեղ դա բնական է. նա զինվել է խնդիր կատարելու համար և գիտի, որ կարող է նաև ինքը զոհվել, բայց խաղաղ բնակչության ու երեխաների զոհվելն անթույլատրելի է…

Հակագրոհի հնարավոր հետևանքները

Եթե անգամ 2016-ի ապրիլին մենք հակահարձակման անցնեինք ու հասնեինք մինչև Քուր-Արաքս, միևնույն է, մի օր հետ էինք գալու ու նստեինք բանակցության սեղանի շուրջ: Այնպես չէ, որ հարցը ռազմական ճանապարհով պետք է լուծվի. ժամանակին դա արվել է: Հիմա, մեր տարածաշրջանում հարցի ռազմական ճանապարհով լուծումը բացառվում է․․․

Քաղված դասերն ու ներկա վիճակը

Ինժեներական բոլոր անհրաժեշտ աշխատանքներն առաջին պաշտպանական գծում ավարտվել են, երկրորդ և երրորդում շատ քիչ մասն է մնացել, որն ակտիվ ընթացքի մեջ է, զորքի հագուստն ու սնունդը լավ վիճակում էˋբավարար ապահովվածությամբ:

Սպառազինությունը հագեցած ու կարգի բերված է, ավտոմոբիլային տեխնիկան գրեթե ամբողջությամբ նորացված է: Բոլոր տեղերում առկա անսարքությունները վերացվել են, ռադիո և հեռախոսային կապն անխափան աշխատում են, անհրաժեշտ քանակի ու որակի անօդաչու թռչող սարքերն ունենք, ՀՕՊ-ն ու հրետանին պատրաստ վիճակում ենˋ անհրաժեշտ ռազմամթերքով համալրված:

Բանակում հիմա զգոնությունը շատ բարձր է: Ամեն բան իր տեղում է, բայց կամ մի «բայց»․․․

Մանրամասներն ու շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում