Հեքիաթ Գեներալի մասին

Ժուկով-ժամանակով մի երկրում ապրում էր մի Գեներալ։ Չնայած նա Գեներալ էր ծնվել, սակայն ծնվել էր աշխարհի խաղաղ գյուղում։

Բոլորը գիտեին, որ նա Գեներալ է, նա չգիտեր, սակայն երբ իմացավ, արդեն ուշ էր, նա վերջնականապես գեներալացավ։

Ասում են` պատերազմի էր գնում հանդ ու դաշտում, պայքարում էր թևավորների և ամեն տեսակ կենդանակերպերի դեմ։ Նա, իհարկե, հաղթում էր հավասար մենամարտում, քանի որ այլ կերպ չէր էլ կարող լինել։ Եվ այդպես նա գեներալության ճանապարհին մի ծանր մեքենա էր ձեռքը գցել՝ աջ էր քշում, ձախ էր քշում թևավորներին և նա էր հանդ ու դաշտի զորավարը։

Մի օր հասկացավ, որ մի քիչ է Գեներալ, որոշեց սովորել․ ասում են, իհարկե, նա չգնաց ամեն ինչ սովորելու, քանի որ ի սկզբանե Մաշտոցի հետ վիճել էր և հրաժարվել նրա ծառայություններից, սակայն գեներալական տարիքում երկու բուհ ավարտեց, անգամ դիպլոմ տվեցին, թեև գիտեին, որ Մաշտոցի հետ գործերը շատ վատ են, գրեթե անհուսալի։

Ի դեպ, համալսարանի ընդունելության ժամանակ ասել էր՝ ես Գեներալ եմ, միաձայն ընդունել էին։

Ասում են նաև, որ Գեներալն իր գեներալ ընկերներին ևս տարավ համալսարան սովորելու՝ ավարտեցին, և Մեսրոպ Մաշտոցը համոզվեց, որ պետք չէ պատերազմել գեներալների հետ՝ միևնույնն է՝ դարձի չեն գա։

Ու թեև Գեներալը ծնվել էր հասարակ հյուղակում, սակայն պատերազմը նրան դղյակներ և ունեցվածք նվիրեց։

Պատերազմն այնքան էր սիրում նրան, որ աղքատ Գեներալին հարստացրեց, բայց դե Գեներալը պարզվեց՝ թուլություն ուներ ագարակների և թղթադրամների նկատմամբ և պատերազմը նրան տվեց ավելին, քան կարող էր տալ սովորական Գեներալի։

Ի դեպ, ասում են, որ Գեներալի վաղ գեներալության տարիներին գյուղում վախենում էին նրանից․ նրան տեսնելուց դուռ պատուհանը փակում էին․ ասում էին, որ նա սպիտակ ձին հեծած կարող էր արշավել ցանկացած տուն ու բակ՝ համագյուղացիներին շփոթելով թշնամիների հետ՝ զգուշանում էին։

Պատմում են, որ նա իր բոլոր մեդալներն ու շքանշանները վաստակել է պատերազմից հետո, ինչպես՝ ոչ սովորական Գեներալ։ Նա, իհարկե, նման չէր բոլոր հաղթանակած գեներալներին՝ յուրահատուկ և յուրատեսակ էր, սակայն նա կարողացել էր բոլոր գեներալների թողնել յոթ սարից, յոթ ձորից այն կողմ և դառնալ միանձնյա Գեներալ։

Ու ապրում էր Գեներալն իր դղյակում՝ գեներալական սերունդ ուներ որպես գեներալական շարասյուն։ Նա կատարեց իր առաքելությունը երկրի վրա, սակայն նրա սիրտը ծանրացած էր․ ոչ ոք էր նրան հասկանում, և նրա սպիտակած սիրտը պատերազմ էր ուզում, սակայն պատերազմն արդեն հոգնել էր ծեր Գեներալ պահելուց և հրաժարվեց նրանից՝ թողնելով դառնալ մեր հեքիաթի հերոսը։

Եվ ավարտվում է Գեներալի հեքիաթը և հայտնի էլ չէ՝ կա՞ր այդ գեներալը, թե՞ ոչ, ապրո՞ւմ էր, թե՞ ոչ, եղե՞լ էր գեներալ, թե՞ ոչ․ միայն ինքն էր հավատում, որ Գեներալ է եղել այս աշխարհում և ինքն է միակ Գեներալը երկրի վրա՝ հավիտյանս։

NEWSPRESS.am

Շարմազանովի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Լֆիկի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Գալուստ Սահակյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Հովիկ Աբրահամյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ