Ընդդիմությունը վաղուց է երգել կարապի երգը

Այն, որ Հայաստանում ընդդիմություն չկա, կամ գոնե վերջին շրջանում ձևավորվել էր կեղծ ընդդիմադիր շարժում, երկրորդ կարծիք լինել չի կարող։ Այսօր արդեն վերջնակապես կարելի է արձանագրել, որ Հայաստանի ընդդիմությունն անցավ պատմության գիրկը։

Հանրության մի մասը, թերևս, հոգնած երկրում ստեղծված իրավիճակից, թքած ունի իր շուրջը կատարվող քաղաքական անցուդարձի ու աթոռակռվի վրա։ Այս հատվածը նաև արտագաղթի կողմնակից է։

Մյուս մասը հավատում է իշխանությանը, քանի որ հենց իշխանության մաս է կազմում՝ ունի պաշտոն, գումար է ստանում և չի դժգոհում իր վիճակից ու զբաղեցրած դիրքից։ Հասարակության այս հատվածը մարդիկ են, ովքեր ձուլվել են Հանրապետական կուսակցությանը։

Եվ իհարկե, կան նաև կեղծ ընդդիմության հետևորդներ։ Հասարակության այս զանգվածն ակտիվ է հատկապես Ֆեյսբուքում․ աղաղակում է, աղմուկ բարձրացնում և լռում այնտեղ, որտեղ պետք է աղմուկով առաջ շարժվել։ Այսինքն՝ ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին մեր ընդդիմությունը։

Իրականում Հայաստանում ընդդիմության մշակույթը զարգացած չէ, կամ որպես այդպիսին գոյություն չունի ընդհանրապես։ Կա մի բաց դաշտ, որտեղ մտնում են նրանք, ովքեր ինչ-որ ժամանակահատվածում փորձում են օգտվել ժողովրդի դժգոհ հատվածի վիճակից և ստանալ նրանց օժանդակությունը՝ սեփական հարցերը լուծելու համար, իհարկե, հերթական անգամ հուսախաբ անելով լուսավոր ապագային հավատացող հասարակությանը։

Հասարակության զգացմունքների վրա խաղալով՝ ընդդիմադիր կոչված ուժերն իրենք իրենց անուններն ավելի քիչ են տալիս, քան նրանց իրապես հավատացող ու նրանց հետ հույսեր կապող մարդիկ։

Մյուս կողմից էլ, եթե մինչ այս ձևավորված ընդդիմությունները ստեղծվել են ու հովանավորվել պայքարելու նախագահի դեմ, ապա այսօր ընդդիմադիր դաշտը ձևավորվում է հենց Նախագահի կողմից ու պայքարում հանուն իշխանության պահպանման ու վերարտադրման։

Եթե մինչ խորհրդարանական ընտրությունները մարդիկ ուզում էին հավատալ, որ, օրինակ, «Բարգավաճ Հայաստանը» գալիս է ՀՀԿ-ի դեմ, ապա ընտրություններից հետո նրանք խոր հիասթափություն ապրեցին։

Ու ցավալին այն է, որ Երևանի քաղաքապետի ընտրությունները ևս կհիասթափեցնեն հասարակությանը, երբ վերջնականապես բացահայտվեն «ծախվածներն» ու «պրոյեկտները»։

Այս պահին որպես ընդդիմություն դիտարկվում են «Երկիր ծիրանին»՝ Զարուհի Փոստանջյանի գլխավորությամբ և «Ելք» դաշինքը՝ Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարությամբ, որոնք իրականում մրցակցում են ոչ թե հանուն հասարակության բարօրության, այլ միմյանց դեմ։

Ակնհայտ է նաև, որ նրանցից առնվազն մեկը Բաղրամյան 26-ի «պրոյեկտն» է։

Թե ով այս պայքարում կհաղթի, և ով կմնա կանգուն, որպես իբրև թե ընդդիմություն, թերևս կարելի է գուշակել, սակայն եթե նրանցից գոնե մեկը տապալվի, ապա մյուսի տապալումը երաշխավորված է, քանի որ նրանցից և ոչ մեկը, որպես ընդդիմություն այլևս գոյություն ունենալ չի կարող, թեկուզ և մի պարզ պատճառով․ Հայաստանի ընդդիմությունը վաղուց արդեն երգել է իր կարապի երգն, ու այսօր երկրում շրջում է նրա ուրվականը, որին շունչ ու հոգի տալը ֆանտաստիկայի ժանրից է։

Ա. Մկրտումյան