Հեքիաթ Բագրատյանի մասին

Անկախությունը շրջում էր ջրերի վրա` մտամոլոր և երբ նա տեսավ ՀՀ վարչապետ Բագրատյանին՝ իջավ և տեղակայվեց Հայոց հողի վրա և եղավ անկախություն, և եղավ վարչապետ, և եղավ վարչապետ Հրանտ Բագրատյան:

Մութ ու ցուրտ տարիների Բագրատյանի՝ տնտեսության ոդիսականը մինչ այժմ էլ քննարկվում է, թե ինչպես հողը բաժանեց ժողովրդին` պատառ-պատառ, թե ինչպես պետական ունեցվածքը վաուչերների տեսքով բաժան-բաժան արեց. հարուստները հարստացան, աղքատներն՝ է′լ ավելի աղքատացան:

Եվ քանի որ արդեն ՀՀ-ում քանդելու բան չէր մնացել, սկսվեց նորօրյա Բագրատյանի փուլը: Հնօրյա Բագրատյանը դեռ ոչինչ, նա նոր փուլ է սկսել, և այդ փուլն ադրբեջանցիների դեմ է. նա բոլոր խաղերը խաղացել է, բոլոր պարերը պարել է, մնացել է միջուկային զենքով պարը՝ սահմանին:

Պատկերացնո՞ւմ եք ադրբեջանցիները սարսափը, երբ նրանք սահմանին տեսնում են Բագրատյանին՝ միջուկային զենքը ձեռքին: Ի դեպ, վերջին շրջանում հարաբերական անդորր է սահմանին, և չար լեզուներն ասում են, որ դա Բագրատյանի շնորհքն է: Նա կանգնել է Հայկական լեռնաշխարհի բարձրավանդակի ամենաբարձր լեռան ձյունե գագաթին և սպառնացել Ալիևին՝ տե′ս, հա՜, քեզ խելոք պահիր, թե չէ միջուկային զենքս հրեն սրած, գնամ-բերեմ, Ադրբեջանն արմատախիլ անեմ:

Խեղճ Ալիև, տազ է արել և լվացքատուն բացել, որ փողերը մաս-մաքուր լվանա, որ փախչելուց գոնե լվացած-մաքուր փախչի երկրից: Հիմա Ալիևը լվացքի գործերով է:

Բայց դե Բագրատյանը հո միամիտ չէ՞, ի վերջո վարչապետ է եղել, ասում են՝ էն օրվանից լեռներից տուն չի իջնում, միջուկային պատրոնդաշը, արխալուղը, միջուկային մարտագլխիկներով խուրջինն ուսին շրջում է Հայոց լեռնաշխարհում և պահպանում երկրի անդորրը:

Չար լեզուներն ասում են, որ նա ոչ թե ՀՀ ամենաբարձր լեռան գագաթից է անդորրը հսկում, այլ ՀՀ բարձրավանդակի ամենաբարձր լեռան գագաթից: Գիշերով հատել է պետական սահմանը, դիմել լեռը դիմացի և ամենայն արագությամբ հայտնվել Հայկական բարձրավանդակի ամենաբարձր լեռան ձյունե կատարին:

Պատմենք նաև, որ էնպես չի, որ թուրքերը հանգիստ են զգում իրենց, նրանք Բագրատյանին տեսադաշտում են պահում և արդեն Թուրքիայում ով հայ մայր, տատ, նախատատ է ունեցել, մեջտեղ են բերում, որ անհրաժեշտության դեպքում Բագրատյանին համոզեն, որ համարյա հայ են, որ պատահմամբ Բագրատյանը հակառակ ուղղությամբ չկրակի: Խոսելուց լավ է, բայց դե կրակելուց, ասում են, մի քիչ ծուռ է կրակում:

Դե հիմա, ադրբեջանցիներով, թուրքերով Բագրատյանին հսկում են պատկառելի հեռավորությունից, չէ՞ որ նրանք էլ են տեղյակ, թե Բագրատյանն ինչ օյին բերեց ՀՀ անկախ հանրապետության տնտեսության գլխին, իսկ այն ժամանակ հո միջուկային զենք չունե՞ր, իսկ հիմա ինչե՜ր կարող է անել միջուկային զենքով: Ասենք ձեզ, որ վախենալու ունեն:

Դե, իհարկե, ոչ ոք Բագրատյանին միջուկային զենքով չի տեսել, սակայն նա այնքան համոզիչ է խոսում, որ ադրբեջանցիները սրբորեն հավատում են. Բագրատյանը միջուկային զենք ունի, միջուկային մարտագլխիկներ և նա է հսկում ՀՀ անդորրը` Արարատի գագաթից: Չէ՞ որ խոսքն ավելի հզոր զենք է, քան ցանկացած զենք: Բագրատյանը մի զենքի շնորհիվ ապահովում է մյուս զենքի մարտունակությունը:

Եվ ադրբեջանցիները վախենալու ունեն:

NEWSPRESS.am

Էջմիածնի քաղաքապետի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Տիգրան Սարգսյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Գեներալի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Շարմազանովի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Լֆիկի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Գալուստ Սահակյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ

Հովիկ Աբրահամյանի մասին հեքիաթն՝ այստեղ