Ռուսական անձրև՝ Հայաստանի գլխին

Այս օրերին Հայաստանում են Ռուսաստանի դաշնության առողջապահության նախարար Վերոնիկա Սկվորցովան ու կրթության և գիտության նախարար Օլգա Վասիլևան: Սպասվում է նաև ռուս այլ պաշտոնյաների մոտալուտ այցելություն:

Ռուսաստանի կողմից նման հետաքրքրություն հայկական դյուրաբեկ կրթության և էլ ավելի խոցելի բժշկության հանդեպ հարգանք է հարուցում, սակայն այս տիկին-պաշտոնյաները պատահական չեն եկել. Մոսկվայում և համայն Ռուսաստանում թողել են իրենց մեծ-մեծ գործերը և եկել փոքր-փոքր Հայաստան:

Կրեմլը, միշտ էլ լինելով Ռուսիո կայսրություն, երբեք իր տեսադաշտից բաց չի թողել Հայաստանը կամ հայկական տարածքները: Որպես տարածք՝ Ռուսաստանին ձեռնտու է ունենալ թերի զարգացած Հայաստան, առնվազն` դեպի Ռուսաստան թեքված: Վերջին տարիներին Հայաստանը շատ էր եվրոպամետություն և արևմտամետություն դրսևորում, որն ի վերջո, ինչպես երևում է, հոգնեցրել է ՌԴ նախագահին, և նա Հայաստանի համար նոր շրջափուլ է որդեգրել` գործուղել է տիկնանց:

Ի դեպ, նրանց երկուսին էլ ՀՀ նախագահը ընդունել է իր նստավայրում. ոչ բոլոր երկրների նախարարներն են ընդունելություն գտնում ՀՀ նախագահի մոտ, և սա արդեն խոսում է այն մասին, որ նախագահական նստավայրում ավելի թեժ է եղել, քան իրականում ենթադրվում է:

Ինչ վերաբերում է ռուսաց լեզվի հայեցակարգի կողմ կամ դեմ լինելուն, ապա ՌԴ-ն կտրուկ որոշել է ՀՀ-ում բարձրացնել ռուսերենի իմացության մակարակը, իհարկե, ռուսաց լեզուն լավ իմանալը դեռ ոչ ոքի չի խանգարել, սակայն կա մեկ բայց: Հայերը սիրում են կուլ գնալ թե′ լեզվին, թե′ մշակույթին: Լեզվին կարելի է, իսկ մշակույթին` ոչ: Կարելի է լեզուն հրաշալի իմանալ, ճանաչել այլ երկրի մշակույթը, սակայն մնալ խորապես ազգային, և այստեղ է, որ հայերը կտրվում են մշակութային արմատներից:

Ռուսաստանը, հաստատ իր բոլոր խողովակներով, պատմական փորձով տեղյակ է հայերի թուլություններից և փորձում է բուժել հայերին՝ թե′ մարմնապես, թե′ մտավոր հարթակներում: Ֆիզիկական բուժումը թանկ է նստելու երկրի վրա, դրա դիմաց վճարվելու է մտավոր ռեսուրսներով: Իհարկե, այստեղ ռուսների մեղքը չէ, նրանք կարող են առաջարկել, մեղավոր ենք մենք, որ անմիջապես դառնում են կամ ռուս մշակույթի կամ ցանկացած այլ մշակույթի կրողներ. ավելի ճիշտ կլինի ասել, որ մեծամասմամբ ենք դառնում:

Շատ պարզ օրինակ՝ մեր շուրջը, ովքեր ռուսական կրթություն ունեն` կտրված են հայկականությունից, և դա վիրավորանք չէ, այլ իրականություն, մերժում են հայ գիրն ու գրականությունը, մեծ հաշվով՝ մշակույթը, իսկ ռուսական անգամ հայհոյանքների առջև պարզապես ծնկի են գալիս, և դրա համար ՌԴ-ն մեղավոր չէ, այլ մեր մեջ նստած ծառայամտությունը:

ՌԴ-ն պարզապես տեղյակ է հայերի թուլություններից և օգտագործում է. է′, մի′ օգտագործվեք:

NEWSPRESS.am