Ինչի՞ համար է աշխատավարձ ստանում քաղաքապետը, եթե գյադա-գյուդեքն են որոշում Երևանի ճակատագիրը

Մայրաքաղաքի նկատամբ լրիվ անտարբերություն է: Երևանի ղեկավարությունը ձեռքերը կարծես լվացել է քաղաքի գործերից, կամ աչք է փակել իր քթի տակ տեղի ունեցող այն երևույթների վրա, որոնք «օգնում են» քաղաքին ամբողջովին կորցնել իր դիմագիծը:

Այն, որ «երևանյան կոլորիտ» հասկացությունն այլևս անցյալում է, երկրորդ կարծիք լինել չի կարող: Իսկ այն, որ մեր իշխանավորների մեղքն այդ գործում զգալի է, ևս քննարկման ենթակա չէ: Ու քանի որ քաղաքի դեմքն աղավաղվում է հենց նրանց թեթև ձեռքով, ում հանձնարարված է պահպանել այն, ուստի արդեն ոչ մի նոր ցնդաբանություն՝ ուղղված քաղաքի դեմ, զարմանալի չի թվում:

Օրերս էլ հնչեց մի քանի հիվանդ երևակայության տեր մարդկանց հերթական ցնդաբանությունը. «քանդել Օպերայի շենքը, որպեսզի այդ խաչմերուկով լուծվի տրանսպորտի ծանրաբեռնվածության հարցը»: Այս մտքի փայլուն գոհարները դուրս եկան ճարտարապետի շուրթերից:

Չենք փորձի առաջ ընկնել երևույթնեից և գուշակություններ անել, թե ովքեր են այդ մտքի կոնկրետ հեղինակները և իրականում ո՞ւմ է անհրաժեշտ քանդել Ալ. Սպենդարյանի անվան օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնի շենքը: Հարկ ենք համարում,սակայն, հիշեցման կարգով նշել, որ այս հայտարարությունն արած ճարտարապետը՝ Գուգեն Մուշեղյանը, այն մարդն է, ում ավանդն ու ներդրումը Երևանի քաղաքաշինական զարգացման գործում, բարձր ու կարևոր է գնահատվել Երևանի քաղաքագլխի՝ Տարոն Մարգարյանի կողմից:

Չի բացառվում նաև, որ այս «փայլուն գաղափարը» ճարտարապետը նախ հայտնած լինի իր հովանավորյալին՝ քաղաքապետին, քանի որ երթևեկության գերծանրաբեռնվածության հարցը լուծելը հենց քաղաքապետի խնդիրն է, ու նա է հենց շահագրգռված լուծման տարբերակների առաջարկներ լսելու հարցում: Այնպես որ՝ հնարավոր է Գուրգեն Մուշեղյանն այս դեպքում, իր հայտարարությամբ, պարզապես հանրային հնչեղություն է տվել Օպերայի քանդման տարբերակին՝ կարծիքներ հավաքելու համար:

Մյուս կողմից էլ Օպերայի համար նման ճակատագիր թերևս կարելի է կանխատեսել թեկուզ հենց այն պարզ պատճառով, որ Օպերայի տարածքը վաղուց արդեն կորցրել է իր դեմքն ու նշանակությունը՝ վերածվելով բիզնեսի աղբյուրի:

Չգիտես՝ ինչու, որոշ մարդկանց թվացել է, որ կարելի է Օպերայի տարածքում սրճարաններ ու խանութներ կառուցել, երեխաների համար նախատեսված մեքենաներ, հեծանիվներ ու բատուտներ տեղադրել: Այլ կերպ ասած՝ տնօրինել Օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնի ճակատագիրը: Ու եթե բատուտի տերերն են որոշում Երևանի ճակատագիրը, ապա պարզ չէ, թե քաղաքապետարանն այդ դեպքում ի՞նչ գործառույթ է իրականացնում, եթե ոչ հովանավորի:

Համենայն դեպս, երեխաներին վարձակալությամբ հեծանիվներ ու ավտոմեքենաներ տրամադրող գյադա-գյուդեքնն իրենց թույլ են տալիս սրբապղծելու Օպերայի բարի համբավն՝ իրենց տգիտությամբ ու անդաստիարակությամբ:

Օրերս էլ հերթական դպրոցական էսքկուրսիայի ժամանակ, երբ մեքենաների կողքին կանգնած ուսուչուհին պատմում էր բակում տեղադրված արձանների ու մեր մեծերի մասին, ականատես եղա, թե ինչպես տղաներից մեկը, տարածության վրա բացականչեց. «Մորքո′ւր ջան, մի քիչ էնկողմ գնացեք, ավտոները չեն երևում…»: Ավելորդ ենք համարում պատմել այն, թե ինչ տեղի ունեցավ հաջորդիվ, քանի որ դեմ առ դեմ կանգնած էին տգիտությունն ու գիտությունը՝ անկիրթ և կիրթ մարդիկ: Դաստիարակված ու կիրթ մարդկանց դժվար եղավ բացատրել անգրագետ տղաներին, որ իրենք չեն խանգարում և ընդամենը մի քանի րոպե հետո այլևս այդտեղ չեն լինելու: Բայց ցավալին այն է, որ հենց այդ անկրթություն էր թելադրում, թե ով է Օպերայի տարածքի տերը:

Տղաներից մեկը փոթորկվել էր ու գռեհիկ տոնով հարձակվել ու գոռում էր, թե «իր բիզնեսին խանգարողներ չեն կարա լինեն, և որ ինքը փոքրուց էս բիզնեսի մեջ ա»:

Ու, եթե քաղաքում ասողներն ու եղանակ ստեղծողները պետք է անկիրթ ու տգետ գյադա-գյուդեքը լինեն, ապա ինչի՞ համար է աշխատավարձ ստանում քաղաքապետը:

Արմինե Մկրտումյան