«Հայերը լավ ունկնդիրներ են». հայ երաժիշտները գնահատվում են նաև օտար երկրում

Երևանի ամենաբանուկ փողոցներից մեկում՝ Հյուսիսային պողոտայում, կողք-կողքի նվագում են տարբեր ժանրի երաժիշտներ, ովքեր ստանում են անցորդների բարձր գնահատականը։

Դավիթ և Դանիել եղբայրներն արդեն 2 տարի է, ինչ նվագում են Երևանի փողոցներում։ Բայց փողոցը միակ վայրը չէ, որտեղ կարելի է ունկնդրել եղբայրների երաժշտությունը. նրանք նվագում են նաև ակումբներում, փաբերում, ունեն երաժշտական խումբ և երազում են ճանապարհորդել աշխարհով մեկ ու հանդես գալ համերգներով։

«Երբ տարիներ առաջ որոշեցի նվագել փողոցում ու գումար աշխատել, ինձ մոտ առաջացան կոմպլեքսներ։ Այդ շրջանը շատ դժվար էր, քանի որ մի կողմից կոմպլեքսների հաղթահարման փուլն էր, իսկ մյուս կողմից՝ հասարակության արձագանքը։ Եթե ժամանակին փողոցային երաժշտությունը մուրացկանություն էր, ապա հիմա այն գնահատվում է։ Կարճ ժամանակ հետո ամեն ինչ կարգավորվեց, և սկսեցին ինձ գնահատել ու վարձատրել արժանվույն կերպով»,-NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում պատմեց Դավիթը:

Եղբայրները չեն թերագնահատում նաև իրենց հարևանությամբ նվագող մյուս երաժիշտներին, ովքեր ստեղծագործում են այլ ժանրում։ Նրանց կարծիքով՝ լավ է, երբ երաժիշտները կարողանում են բավարարել տարբեր ճաշակի տեր ունկնդիրների պահանջները: Մեզ հետ զրույցում էլ հիշեցին Վրաստան կատարած իրենց ուղևորությունը:

«Երբ Վրաստանում էինք, այնտեղ նույնպես նվագում էինք։ Որքան էլ հետաքրքիր է, բայց այնտեղ մեզ լսում, գնահատում ու վարձատրում էին էլի՛ հայերը։ Չգիտեմ, գուցե ժողովրդական երգեր էինք նվագում՝ դրա՞ համար, բայց  մի բան լավ գիտեմ՝ մերոնք լավ ունկնդիրներ են»,-ասում է երիտասարդ երաժիշտը:

Եղբայրները բարձր են գնահատում նաև արտասահմանյան երաժշտությունն ու ներկայացնում, թե ինչպես են զբոսաշրջիկները ևս, իրենց երաժշտությամբ, գումարներ վաստակում երևանյան փողոցներում:

«Մենք մեր ազգային երաժշտությունն այլ երկրներում ենք տարածում, նրանք էլ՝ մեր. իրանցիներն ու հնդկացիները Երևանում նվագում են իրենց ազգային երաժշտությունը։ Նրանցից շատերը հանրությանն են ծանոթացնում նաև իրենց ազգային գործիքներին. սա նույնպես հաճելի է և ուսուցողական»,- ասում է եղբայրներից Դանիելը, ում կարծիքով լավ է, երբ ազգային երաժշտությունը ներկայացնում ես օտար երկրում:

Մյուս կողմից էլ, տղաները Հայաստանից դուրս չեն պատկերացնում իրենց կյանքն ու չեն պատրաստվում մշտական բնակություն հաստատել այլ երկրում։ Նրանք ուրախությամբ են նշում, որ մեր երկրում պահպանվում են համաշխարհային երաժշտական ուղղությունները։

«Մեր երաժիշտներից շատերը նվագում են մաքուր ջազ, բլյուզ, ռոք և այդպիսով մեր փոքրիկ երկրում պահպանվում են այդ երաժշտական ուղղությունները։ Հիմա աշխարհում գնալով մեռնում է մաքուր ու հարմոնիկ երաժշտությունը։ Երաժշտական լճացում է հիմա»,-ասում է Դավիթը, ում համար աշխարհի վերջին ամենամեծ երաժիշտը Կոմիտասն է. «Ես նրա նկատմամբ ունեմ մեծ թուլություն»:

Տղաները զրույցն ավարտեցին, վերցրին կիթառներն ու սկսեցին նվագել։ Քաղաքը քայլում էր, իսկ փողոցում լսվում կյանքով ու էնտուզիզմով լի տղաների անկեղծ երաժշտությունը…