Հուշեր մարտական դիրքերից․ «Տղե՛րք, դուք սոված մնացեք, բայց զենքերը մաքուր պահեք»

Առավոտյան պիտի առաջին անգամ բարձրանայինք մարտական դիրքեր։ Մեր սրտում կար վախ ու պատասխանատվության մեծ զգացում։ Զորացրվող զինվորներն արդեն հասցրել էին մի քանի անգամ կրկնել․«Գլուխներդ չհանե՛ք», «Մթության մեջ երկար չնայե՛ք մի կետի», «Տղերք, դուխով կլինեք», «Մահն անտեսեք, ու վախենալու ոչինչ չի լինի»։

Ամբողջ գիշեր չքնեցի, քանի որ հոգեպես նախապատրաստվում էի մարտական հերթապահությանը։ Իմ գլխուղեղում կառուցեցի երբևէ չտեսած մարտական դիրքերը, ստեղծեցի երևակայական թշնամիներին, կրակեցի ու սպանեցի նրանց։ Մի քանի անգամ վեր թռա, հետո նայեցի ժամացույցին ու հասկացա, որ մի քանի րոպեից մեզ կարթնացնեն։

Արթնանալուն պես տեղեկացանք, որ թշնամին ամբողջ գիշեր կրակել է մեր դիրքերի ուղղությամբ ու այդպես փորձում է բարոյահոգեբանական ճնշում գործադրել նորակոչիկների վրա, ովքեր առաջին անգամ էին բարձրանալու մարտական դիրքեր։ Բոլորիս սրտում մի փոքր վախ կար։ Երեկոյան մեքենաները շարժվեցին։ Զորամասի դարպասների մոտ նվագում էր նվագախումբը, մեզ ուղեկցում էին հրամանատարն ու նրա տեղակալները։ Մենք նստած էինք դեմ դիմաց ու ձեռքերով ամուր բռնել էինք մեր զենքերը։

-Տղերք, դուք սոված մնացեք, բայց զենքերը մաքուր պահեք, քանի որ 1․5 տարի նա է լինելու ձեր պաշտպանը։ Քիչ մնաց։ Հասնում ենք։ Այս վարկյանից սկսած դուք մեր հայրենիքի պաշտպաններն եք։

Լուսինը կորավ իմ տեսադաշտից։ Մենք մարտական դիրքերում էինք։

Շարունակելի․․․

Ա. Զ.