Մի՞թե հնարավոր է այդքան չսիրել սեփական ժողովրդին

2018թ. Հայաստանում թոշակների, նպաստների և նվազագույն աշխատավարձերի բարձրացում չի նախատեսվում: 2018թ. կրճատվելու են  առողջապահական, կրթական և սոցիալական ոլորտներին ուղղվող գումարները, իսկ պետական պարտքը «ծաղկում է»: Բացի դրանից, արդեն սկսվել են թանկացումները. կասկածներ կան, որ հաջորդ տարվանից թանկացումները ևս «կբարգավաճեն»՝ իհարկե, աղքատության ֆոնին:

Եթե Ազգային վիճակագրական ծառայությունն էլ հաշվարկել է 900 000 աղքատ մարդ՝ մոտ 2.5 մլն մարդուց, ապա լուսավոր, ապահով երկրի մասին խոսք չի կարող:

Ինչքան ժողովուրդն աղքատ, այնքան հարուստ են իշխանությունները, ինչքան աղքատ, այնքան ավելի լավ՝ կառավարելը հեշտ է, ուղղակի պետք է մեկ ստրկատեր և բազմաթիվ սոված ստրուկներ՝ կա′մ կիսասոված, կա′մ թերսնված: Եթե նայում ենք, թե կառավարությունն ինչի համար է միջազգային դոնոր կազմակերպություններից և բանկերից վարկ վերցնում, արդեն որևէ մեկի ծիծաղը չի գալիս. բոլորը հասկանում են, որ սա ոչ թե կոմեդիա է, այլ ողբերգություն երկրի համար:

Այսօրվա իշխանությունները վաղը չեն լինելու, և նրանց սխալների համար ոչ ոք պատասխան չի տալու: Արդյունքում հանրությունը հիշելու է, թե ինչպես էր ծանր օրեր  ապրում, երբ երկրում 6 միլիարդատեր, հարյուրավոր միլիոնատերեր և մեկ մլն աղքատներ կային:

Եթե նշված չլիներ Հայաստան, կարելի էր կարծել, որ խոսքը հետամնաց, ինչ-որ աֆրիկյան անհայտ երկրի մասին է, որտեղ մի խումբ մարդիկ մեքենայություններով զավթել են իշխանությունն ու լցնում են իրենց անտակ արտասահմանյան հաշիվները, ժողովրդին մատնել են աղքատության, իսկ վարկերը միջոց են սեփական գրպանները համալրելու համար:

Այսպես երկի՞ր են պահում, և ո՞րն է նման կերպ երկրր պահելու բանաձևը, իսկ հետևությունը՝ երկրի իշխանություններն այսպես են սիրում ժողովրդին՝ մատնելով թերսնմա՞ն, և հետո դժգոհ են ընտանեկան բռնության մասին օրենքի նախագծից:

Երկրի իշխանությունները ժողովրդին բռնության են ենթարկում՝ պատասխանատու չկա, բայց մի՞թե այսպես հնարավոր է ատել սեփական ժողովրդին. չափաբաժինը գերդոզավորված է:

NEWSPRESS.am