Ո՞վ է Երևանում անվերջ լացող տատիկը. երբ մուրացկանությունը պարզապես հոգեվիճակ է (տեսանյութ)

Հայաստանում մուրացկանությունը դարձել է կենսակերպ: Տարիներ շարունակ Երևանի փողոցներում շրջող և լացող տատիկը, հավանաբար, շատերի ուշադրությանն է արժանացել: Ո՞վ է նա իրականում՝ ոչ ոք չգիտի, բայց շատերը նրան ճանաչում են՝ որպես մուրացկան տատիկ, ով իր դեղերի համար անընդհատ լացելով՝ փող է ուզում անցորդներից ու անարցունք աչքերը մաքրում արցունքներից:

Ինչպես այս պարագայում կհայտարարեին սոցիալական խնդիրներով զբաղվող պետական կառույցների ներկայացուցիչները, մուրացկանությունը դարձել է այդ մարդկանց «մասնագիտությունը», որից այն կողմ նրանք իրենց չեն պատկերացնում:

Իհարկե, նույն ոգևորությամբ պատկան մարմինները չեն հայտարարի, որ այդ «մասնագիտությունը» սոցիալական պայմանների արդյունք է, և որը սկսում է վտանգել ազգային արժեքները։

Մուրացկանությունը չունևորության և խնայողության մերձեցման պտուղն է: Այն ծնվել է մարդկանց կարիքներից ու չբավարարված պահանջներից, որոնց հանուգալուծումները պետության գործառույթում են:

Այսինքն՝ մուրացկանությամբ զբաղվում են նրանք, ովքեր կացարան չունեն, ովքեր գործազուրկ են, ովքեր ապրում են սոցիալական ծանր պայմաններում:

Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության ներկայացուցիչներն այս առիթով հայտարարել են, թե «մարդիկ փողոցից չեն ուզում տուն գալ. ապահովում ենք կացարանով, իսկ նրանք ասում են՝ թե փողոցում ավելի լավ է…»:

Փողոցում, իհարկե, լավ է, քանի որ պետության կամայականությունների զոհը դառնալու մտավախություն չկա. այստեղ պետք է չէ վճարել գազի, լույսի ու ջրի համար, այստեղ չկա բնակարանը կորցնելու և փողոցում հայտնվելու մտավախություն (ինչպես եղավ, օրինակ, Հյուսիսային պողոտայի, Կոնդի, Ֆիդուսի և էլի շատ ուրիշ թաղամասերի բնակիչների հետ)… Ի վերջո, այստեղ հացի խնդիր չկա դրված, քանի որ մուրացկանի կողքով անցնող մի քանի հարյուր քաղաքացիներից գոնե մի քանի տասնյակը, ի տարբերություն պետության չինովնիկների, կողորման և գումար կտան, որով մուրացկանը կարող է սնվել և պահպանել իր գոյը:

Մյուս կողմից էլ՝ մեզնից յուրաքանչյուրը միգուցե տարբեր պատճառներով ունի բոլոր հիմքերն իր գրպանում նույնպես փող չունենալու, քանի որ ապրում է նույն երկրում, որտեղ տիրում է սոցիալական ծանր վիճակ և որտեղ պետության ղեկը կրողները գրեթե չեն տարբերվում նույն մուրացկաններից:

Թերևս մեծապատիվ մուրացկանները, ի տարբերություն փողոցում ապրողների, քծնում ու սողում են՝ փողոցում հայտնվելու վտանգն աչքի առաջ ունենալով:

Ու այս ֆոնին արդեն, իր առողջությունից բողոքող ու լացող մուրացկան տատիկն էլ մեղավոր չէ, որ իրականում առողջ է և մեռնելու ու քծնելու փոխարեն մուրացկան է դարձել:

Արմինե Մկրտումյան