Հուշեր մարտական դիրքերից․ «Եթե լինես զրահաբաճկոնով ու սաղավարտով, ապա քեզ ո՛չ մի վտանգ չի պատահի»

Առաջին մասն՝ այստեղ

…Մենք մարտական դիրքում էինք։ Իրականացրինք հերթափոխն ու սկսեցինք իրերը դասավորել։ Անսովոր էր գործել ու կողմնորոշվել բացարձակ մթության մեջ, քանի որ նման իրավիճակում առաջին անգամ էի հայտնվել։ Իրերը դասավորելուց հետո մտանք գետնատնակ։ Այդ փոքրիկ հողե տնակում վառվում էր լամպը, կողք կողքի դասավորված էին զենքերը, ոտքերիս տակ զգում էի մայր հողի ուժն ու ջերմությունը։ Պառկեցի ու սկսեցի հետևել լամպի թրթռացող կրակին։

«Այս պահից սկսած ես արդեն իսկական զինվոր եմ, ես հայրենիքի պաշտպան եմ, ես ապահովելու եմ հայ ժողովրդի անդորրն ու հանգստությունը, ես կանգնելու եմ թշնամու դիմաց, ես դառնալու եմ իմ ծնողների հպարտությունը»։

Մտածում էի, մտովի ժպտում, հետևում թրթռացող լույսին, լսում, թե ինչպես են գետնատնակի դիմաց իրենց ծառայությունն իրականացնում իմ զինակից ընկերները։ Ժամանակն արագ անցավ։ Թեև հոգնած էի, բայց պիտի իրականացնեի իմ առաջին հերթապահությունը։

-Էստեղ ամենակարևորն անվտանգության կանոններն են, որ պիտի պահես։ Հետո պիտի քաջ լինես ու անվախ, պիտի խելացի լինես ու խիզախ։ Եթե երկար ժամանակ ուշադիր նայես մի կետի, ապա աչքիդ ի՜նչ ասես չի երևա։ Է՛լ ադրբեջանցի զինվոր, է՛լ դիվերսիոն խումբ, է՛լ տանկ, է՛լ հրանոթ…

Խոսում էր իմ ավագ ընկերը, ով արդեն 1 տարի է, ինչ այս մարտական դիրքն էր պահում։ Ես ուշադիր լսում էի նրան ու ավելի ամուր բռնում զենքս։

-Միգուցե մի քանի րոպեից նրանք կրակեն։ Էդպիսի սովորություն ունեն։ Երբ խմում են, զենքը վերցնում են ու կրակում մեր ուղղությամբ։ Եթե դու լինես խրամատում, լինես սաղավարտով ու զրահաբաճկոնով, ապա քեզ ո՛չ մի վտանգ չի պատահի։

Զորոն վստահ էր խոսում, Զորոն այս մարտական դիրքի լավագույն զինվորն էր, Զորոն խելացի էր, Զորոն․․․, Զորոն․․․․

Զրույցն ավարտվեց։ Զենքս ավելի ամուր բռնեցի ու սկսեցի քայլել խրամատի երկարությամբ։ Քայլում էի ու մտածում մորս մասին, մտածում իմ ընկերների, զորամասի ու ընտանիքիս մասին։ Ես պաշտպանում էին հայրենիքի սահմանները։ Ես հսկում էի հայ ժողովրդի խաղաղ քունը։ Նայեցի երկինք։ Քաղցր լուսինը ժպտում էր հարազատի նման։

Շարունակելի․․․․․

Ա.Զ.