Պուտինի Գոհունակության հնդկահավը՝ Հայաստանի սեղանին

Հայաստանը ԵՄ-ի հետ կնքել է համապարփակ և ընդլայնված գործունեության համաձայնագիր: Մի կողմ թողնենք, թե ըստ համաձայնագրի Հայաստանն ինչ կարող է ստանալ, կամ ինչ կարող է կորցնել: Ֆեյսբուքում ակտիվ քննարկվեց թեման. կան կողմ և դեմ արտահայտվողներ: Ոմանք գովերգում են, թե ՀՀ-ն առաջնորդվել է ոչ թե «կամ-կամ»-ով այլ՝ «և- և»-ով, որ ՀՀ-ն դուրս պրծավ ՌԴ ճանկերից, որ Թուրքիան և Ադրբեջանը հարձակվելու էին Հայաստանի վրա և ԵՄ համաձայնագիրը փրկեց, որ Հայաստանը ռուսների ձեռքով ցանկանում էին ծախել՝ դարձյալ ԵՄ-ն փրկեց և այլն:

Եթե հայացք նետենք մեր պատմությանը, ապա Արևմուտքը և Ռուսաստանը զոհելու պարագայում մշտապես Հայաստանը զոհել են. յուրաքանչյուր կողմն իր շահերին հակառակ ընթացող քամու կուղղի Հայաստանի նավակը:

Ինչպես ասում էր անգլիացի քաղաքական գործիչ Արթուր Սոլսբերին դեռևս 1896թ., հայ բնակչությանը պաշտպանելու համար զերծ պետք է մնալ ռազմական միջամտությունից, քանի որ «անգլիական նավերը չեն կարող բարձրանալ Տավրոսի լեռները»: Եվ դա ճիշտ է՝ Արևմուտքը մեկ վայրկյան չտատանվելով մատն անգամ չի շարժի՝ Հայաստանին օգնելու համար, եթե դա դույզն-ինչ հակառակ է Արևմուտքի շահերին:

Չմոռանանք, որ Սևրի պայմանագիրը թղթի վրա է:

Նույնը՝ նաև Ռուսաստանը: Չմռանանք, թե ինչո՞ւ է Հայաստանն ընդամենը 30 000 քառ կմ, ինչպես եղավ, որ ՀՀ-ն կորցրեց Արևմտյան Հայաստանի մի մասը, երբ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գրավել էին, ինչպես Լենինը զինեց թուրքերին, որոնք էլ այդ գումարներով և զենքով մտան Հայաստան, ինչպես Ստալինը 2-րդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ հնարավորություն ուներ մտնելու Թուրքիա, սակայն դա չարեց:

Նորօրյա՞ պատմությունից: Բոլորիս հիշողության մեջ թարմ է «Կոլցո» օպերացիան և ռուսական զորքերի կողմից Դաշտային Ղարաբաղի գրավումը՝ ինչպես Բաքվի և Սումգայիթի ջարդերի ժամանակ ռուսական զորքի չեզոք պահվածքը, երբ կանգնած նայում էր, թե ինչպես է խորհրդային եղբայրական ադրբեջանցիները «եղբայրաբար» մորթում խորհրդային հայ եղբայրներին ու քույրերին:

Եվ քանի անգամ Ռուսաստանը կանգնեցրեց Հայկական բանակի շարժը դեպի Ադրբեջան՝ փրկելով «խեղճուկրակ» ադրբեջանցիներին. այս ամենն ընդամենը երեկ էր:

Այս ամենն ուղղակի վատ հիշողություն ունեցողների և հայոց պատմություն չիմացողների համար է. և′ Ռուսաստանը, և′ Արևմուտքը Հայաստանը, ինչպես միշտ զոհաբերել են, եթե զոհասեղանը դատարկ է եղել և միշտ կօգտագործեն Հայաստանը՝ խաղալով երկրի նվիրական զգացմունքների հետ, ինչպիսին Ցեղասպանության բաց վերքն է՝ Հայաստանին իր տեղը ցույց տալու կամ ակնկալիքներն իրականացնելու համար:

Իսկ այն, որ Հայաստանը «հերոսաբար» գնաց և ստորագրեց ԵՄ-ի հետ համապարփակ և ընդլայնված գործունեության համաձայնագիրն առանց ՌԴ-ի, ուղղակի ծիծաղելի է: Հայաստանն առանց ՌԴ-ի հավանության չի կարող անգամ սեղանի մոտ իր աթոռը փոխել, իսկ ԵՄ համաձայնագիրը պարզապես ՌԴ-ի թույլտվությամբ հայկական սեղանին հայտնված Գոհունակության հնդկահավն է:

NEWSPRESS.am