Լևոն Մկրտչյանը համակարգը սնում է միայն հայտարարություններով

Կրթության և գիտության նախարար Լևոն Մկրտչյանը համակարգը սնում է միայն հայտարարություններով:

Նախարարությունն ուսումնասիրություններ է կատարել և հայտնաբերել՝ ոլորտը բարեփոխման անհրաժեշտություն ունի:

Ազգային ժողովում «Մասնագիտական կրթության և ուսուցման ոլորտում ընթացող բարեփոխումներն ու օրենսդրական հիմնախնդիրները» թեմայով խորհրդարանական լսումների ժամանակ նախարարը մասնավորապես ասել է.

«Մենք ունենք աղքատության ցուցանիշ և ուսումնասիրություններ ենք արել ու պարզել, որ չունևորների միայն 7 տոկոսն է բարձրագույն կրթության համակարգում: Բայց, սովորաբար, լուրջ գիտնականները հենց այդ շերտից են գալիս, ուստի մենք նրանց պետք է կրթության հնարավորություն տանք»:

Այն, որ սոցիալապես անապահով ընտանիքների երեխաներն ունենում են ուսման հետ կապված խնդիրներ՝ ո՛չ երեկ, ու ո՛չ էլ այսօր է պարզվել: Սա բոլոր ժամանակների խնդիրն է: Անկեղծ լինելու համար էլ պետք է նշենք, որ ոլորտը բարեփոխելու մասին հայտարարություններ միշտ էլ եղել են, բայց դրա արդյունքում՝ ուսման վարձավճարներն ավելի են ավելացել, նշված չունևոր ընտանիքների երեխաներն էլ ընտանեկան ծանր վիճակի պատճառով կա′մ ընդհանրապես չեն փորձել ընդունվել բարձրագույն, կա′մ էլ վարձը ժամանակին չվճարելու պատճառով՝ դուրս են մնացել բուհից: Նման իրավիճակներում հայտնված երիտասարդների նախադեպերն անհաշիվ են:

Իհարկե, լավ է, որ ոլորտի բարեփոխումների նախագիծը վերջապես մտել է ԱԺ քննարկման, ու հավանության արժանանալու դեպքում՝ նաև կհաստատվի, բայց հարկ է նկատել, որ ոլորտի թերացումների ու բարձիթողի վիճակի համար մեղքը միայն օրենքի վրա գցելն անարդար է:

Այս ոլորտում երբեք չի եղել բարի կամքի դրսևորում, ինչի հետևանքով լավ սովորողները դուրս ոն մնում բուհից՝ չվճարելու պատճառով, իսկ որոշ գյադա-գյուդեք՝ պապայի փողերով ավարտում ու անցնում մասնագիտական գրդոնի… Մի խոսքով՝ հազիվ թե այսօր գտնվի մեկը, որ անցած երկար ու ձիգ տարիների ընթացքում առնչված չլինի կրթական համակարգի խնդիրներին:

Ընդ որում՝ պետք է նկատել, որ խնդիրներն սկսում են ոչ թե միջին մասնագիտական կրթության համակարգից ու բուհերից, այլև հենց հանրակրթական դպրոցներից:

Այստեղ, թեև վճարովի համակարգ չկա, սակայն խնդիրներ կան՝ կապված չունևոր ընտանիքների երեխաների դպրոց հաճախելու հետ: Կառավարությունը տարիներ շարունակ այդպես էլ չկարողացավ լուծել պարտադիր ուսուցումից դուրս մնացող երեխաների հարցը:

Չկա համապատասխան հանձնաժողով՝ մասնագետներ, ովքեր կարող են ստանձնել գործն ու պատվով դուրս գալ դրանից: Ու քանի որ սա ևս ԿԳ-ի բացթողումների հետևանք է, ուստի նախարարությունը հավանաբար ցանկանով այս «մինուսը պլյուս սարքել», նոր մոտեցմամբ է լուծում հարցը: Այն է՝ որոշակի պատժամիջոցներ կիրառել այն ծնողների նկատմամբ, ովքեր երեխաներին դպրոց չեն ուղարկի:

Ու այս պարագայում բոլորովին չի քննարկվում, թե նախարարությունն ուսումնասիրություններ կատարե՞լ է, թե այդ երեխաներն ինչու չեն հաճախում դպրոց, գիտի՞, որ այդ երեխաներից շատերը կոշիկ ու հագուստ չունեն՝ տնից դուրս գալու համար, իսկ գրենական պիտույքների մասին խոսելն ավելորդ է, կամ ովքե՞ր են նրա ծնողները, և կան արդյոք նրանք ընդհանրապես… Մի խոսքով՝ այս ուսումնասիրությունները կատարելու, պարզաբանումներ տալու և անհրաժեշտության դեպքում միջամտություններ անելու գործառույթը ևս ԿԳՆ-ին է պատկանում, որից նա լվացել է ձեռքերը:

Բոլորը գիտեն, որ ինչպես նախարարն է ասում.

«անհրաժեշտություն կա ավելացնելու չունևոր ընտանիքների երեխաների բարձրագույն կրթություն ստանալու հնարավորությունները»,

բայց նախարարության բարձիթողի վիճակի ֆոնին հանրությանը կերակրել միայն կոչերով ու հայտարարություններով՝ պարզապես տրագիկոմեդիայի ժանրից է:

Նախարարը հայտարարել է նաև, թե

«կրթության մեջ ցանկացած սխալ անմիջապես չի երևում՝ երևում է 5-7 տարի հետո, սխալ անողը պատասխան չի տալիս, հաջորդն է պատասխան տալիս»:

Հարկ է նկատել, որ այդ սխալները մեկ տասնյակ տարուց ավելի է արդեն երևում են, բայց դրանց համար ո՛չ նախորդները, ու ո՛չ էլ հաջորդները դեռևս  պատասխան չեն տվել:

Արմինե Մկրտումյան