Բանակում կատարած միակ գողությունը․ «Հուշեր մարտական դիրքերից»

Առաջին մասն՝ այստեղ

Երկրորդ մասն՝ այստեղ

Մարտական դիրքում գտա պատառոտված ու քրքրված գիրք։ Ակնհայտ նշմարվում էր, որ գիրքն այստեղ հայտնվել է ոչ թե ընթերցանութան համար, այլ․․․

Հիշեցի, որ մինչ մարտական դիրքեր գալը գնում էի զորամասի գրադարան։ Հիմա, երբ վաղուց վերադարձել եմ մարտական դիրքերից ու ամեն անգամ գրքերի դարակը դասավորելիս, երբ աչքերիս առաջ հայտնվում է Ֆրանց Կաֆկայի «Դատավարություն» վեպը, մի ուրիշ ժպիտ ու հրճվանք է հայտնվում խամրած դեմքիս։

Ժամանակն ամենանողկալի երևույթներից մեկն է, նա ամեն վայրկյան պատրաստ է մեզ ուրախության ու տխրության պահեր պարգևել։ Բանակում ծառայության տարիներին էր, երբ մի քանի անգամ այցելել էի զորամասի գրադարան։ Այդ այցելությունների ժամանակ լավ հոտառություն ունեցող մարդասպանի նման հասցրել էի զննել բոլոր գրքերը։ Զոհս լինելու էր հենց Կաֆկան։

Գրադարանում հանգրվանած գրքերը լավագույն դեպքում պետք է զուգարանի թուղթ ծառայեին։

Լարվածություն կար իմ մեջ, անսովոր ու սպանող դող, որ ամենափորձված մարդասպանին անգամ կարող էր մատնել։ Գրադարանից վերցրի Կաֆկային ու մատյանում նշեցի, որ մեկ շաբաթից պիտի վերադարձնեմ։ Որոշեցի գիրքը չվերադարձնել ու ուղարկել տուն։ Հիմա ամեն անգամ մեծ սիրով ու ուրախությամբ եմ հանում դարակից Կաֆկային։ Ներքին բավարարվածություն կա, որ փրկեցի այս գրքի գոյությունը։

Հիշում եմ, որ շատ տարիներ առաջ ժխտում էի գողություն կոչվող հանցագործության բոլոր արդարացումները։ Հիմա եմ հասկանում «Գրքի գողը, գող չէ» թևավոր խոսքի իմաստության արժեքը, ու ամեն անգամ ներքին ու արտաքին ժպիտ է պատում ինձ, երբ կարդում եմ Ֆրանց Կաֆկայի «Դատավարություն» վեպի այս տողերը. «Մինչ պարոններից մեկը դանակը խոր խրեց Կ-ի սիրտն ու երկու անգամ պտտեցրեց, մյուսը ձեռքերն օղակել էր կոկորդի շուրջը։ Կ-ի կուլ գնացող աչքերը տեսան, թե ինչպես էին պարոնները քիթ-քթի տված կռացել իր դեմքի վրա ու հոգեվարքին էին հետևում։ -Շան նման.-ասաց նա, կարծես խայտառակությունն իրենից շատ ավելի երկար էր ապրելու»։

Ես արդարացնում եմ իմ գործած հանցանքը։

Ա.Զ.