Մենք լուռ հետևում ենք, թե ինչպես է քանդվում Երևանը (լուսանկարներ)

Մեր մայրաքաղաք Երևանն արդեն 2799 տարեկան է: Բայց ո՞ւր է այդ հին քաղաքը: Քաղաքում հին ոչինչ չկա: Չկան շենքեր, փողոցներ, տներ ու պատեր: Նույնիսկ քարերն են փոշիացել: Մեր մայրաքաղաքի մասին կարող ենք իմանալ միայն գրքերից ու հին լուսանկարներից: Ունենք այն, ինչ ունենք:

Մենք փորձում ենք պահպանել հինը ու կերտել նորը: Այո, պահպանում ենք հինը: Մենք քանդում ենք շենքը, թողնում միայն մեկ արտաքին պատ, վրան կառուցում բարձրահարկ շենք ու այդպես պահպանում ենք հին Երևանը: Մեր աչքի առաջ քանդվում է մի ամբողջ պատմություն, իսկ մենք լռում ենք: Լռում ենք, քանի որ անզոր ենք ու անկարող: Չենք կարող կանգնել շենքի փլատակների դիմաց ու թույլ չտալ, որ քանդեն: Անզոր ենք, քանի որ անկախության սերունդը չիմանալով, թե ո՞վ է Հովհաննես Թումանյանը, խզբզում է նրա արձանի պատվանդանի վրա:

Օպերայի դիմաց նստած են Թումանյանն ու Սպենդիարյանը: Նրանք նստած են Թամանյանի հանճարեղ կառույցի դիմաց: Լուռ են, չեն խոսում: Ժամանակն առաջ է գնում, իր հետ քանդում ու վերացնում պատմությունը: Լավ կլիներ, որ ժամանակը հետ գնար, ու հայտնվեինք գեղեցիկ Երևանում: Այնտեղ, որտեղ քայլում էին իսկական մտավորականները, փողոցներում հնչում էր Կոմիտասի ու Սպենդիարյանի երաժշտությունը, Թամանյանը հետևում էր, թե ինչպես է կառուցվում արևի քաղաք Երևանը, իսկ մարդիկ ուրախ ժպտում էին ու քայլում, քանի որ ապրում էին իսկական Երևանում:

Իսկ մենք լուռ հետևում ենք, թե ինչպես են քանդում Երևանը:

shenqer yerevan2 shenqer yerevan1