Գյումրիում մարդիկ կան, որ պայքարում են մեկ կտոր հացի համար․ մի ընտանիքի պատմություն (լուսանկարներ)

Երկրաշարժից 29 տարի է անցել, սակայն Գյումրիում դեռ շատ են անօթևանները։ Մարդիկ կան, որ ապրում են խոնավ ու ցուրտ տնակներում, իսկ ոմանք էլ լքված շենքերի կիսաքանդ սենյակներում։ Գյումրու ավտոկայանի հետնամասում կիսաքանդ ու լքված շենք կա, որը երկրաշարժից առաջ եղել է հյուրանոց-հանգստյան տուն։ Այս անմարդկային պայմաններում ապրում են ընտանիքներ, երեխաներ ու անկողնային հիվանդներ։ NEWSPRESS.am-ի թղթակիցը եղել է այդ շենքում, հանդիպել բնակիչների հետ:

Չոբանյան Սուսաննան այդ մարդկանցին մեկն է, ով արդեն մի քանի տարի է, ինչ պայքարում է իր կյանքի համար։ 2-րդ կարգի հաշմանդամ միայնակ կինը խնամում է երկու անչափահաս երեխաներին։ Քաղցկեղով հիվանդ մայրը չի խնայում անգամ իրեն ու իր դեղորայքի գումարով հաց է առնում, որ երեխաները սոված չմնան։

«Երկրաշարժից հետո ով տուն չուներ, եկավ ու ապրում է էստեղ։ Լավ է, որ գոնե վարձ չենք տալիս։ Վճարում ենք միայն հոսանքի համար։ Ջուր ու զուգարան չունենք։ Երեխաներս ինչ բացել են իրենց աչքերը, էս մութ ու սարսափելի շենքն են տեսել։ Այս փոքր սենյակում ենք լինում ամբողջ օրը, քանի որ կարողանում ենք հազիվ այսքանը տաքացնել»։

Մեկ տարի է, ինչ Սուսաննան օգնություն չի ստացել։ Իրեն այցելում է միայն քաղաքապետարանից օգնությունը բերողը, ով այս տարի դեռ չի եկել։ Սուսաննան հույս ունի, որ այս տարի էլ օգնություն կստանա, սակայն քաղաքում խոսում են, որ ծրագիրն ավարտվել է ու քաղաքապետարանը եկամուտ չունի։

«Երեխաներից մեկին ուղարկել եմ գիշերօթիկ դպրոց, որ ուսում ստանա ու կարողանա մի քիչ ապրել։ Խանութներից արկղեր եմ բերում ու վառում, որ մի քիչ տաքանանք։ Հիմա այդքան էլ ցուրտ չի։ Բայց երբ ցրտեց, չգիտեմ, թե ինչ ենք անելու։ Իմ երեխաների համար ամեն ինչ կանեմ»։

Մաքրեց թաց աչքերն ու սկսեց հարդարել սենյակը։ Արևի շողերը տաքացնում էին խոնավ սենյակի պատերը։ Սկսեց դասավորել դատարկ կաթսաները, ապա ոտքի կանգնեց ու ասաց․

«Էսպես մի նայի, որ ոտքի վրա եմ։ Վիճակս շատ ծանր է։ Ամեն ինչ անում եմ, որ երեխաներիս մեծացնեմ, հասցնեմ իրենց նպատակներին ու նոր գնամ»։