Ի՞նչ են խոսում Երևանի պատերը (լուսանկարներ)

Երևանը հիշում է բոլոր իրադարձություններն ու այդ ամենը դրոշմում իր փողոցների պատերին։ Մեր մայրաքաղաքը հիշում է 2003 թվականի ընտրությունները, 2008 թվականի հանրահավաքներն ու նախագահի թեկնածուներին։ 2008 թվականին տեղի ունեցած մարտի 1-ի դեպքերը հիշում ենք, ցավում ու հասկանում, թե ինչ ողբերգություն տեղի ունեցավ, սակայն ժամանակն իր հետ մեկտեղ կամաց-կամաց վերացնում է և ցավը։ Սակայն Երևան քաղաքի պատերը հիշում են այդ ամենը։

Քաղաքում հիշում են Հայաստանի 1-ին Հանրապետության հիմնադիր Արամ Մանուկյանին։ Քաղաքում քայլողները գիտակցում են, որ Արամի նման հայորդիների շնորհիվ է, որ մենք ապրում ենք մեր քաղաքում։ Արամին շատ քչերն են հիշում։ Արամին շատ քչերն են հարգում։ Արամի փողոց այլևս գոյություն չունի։
Մենք կորցնում ենք մեր հին փողոցներն ու շենքերը։ Միգուցե ապագայում քանդվեն նաև այն շենքերը, որոնք իրենց պատերին ամուր պահում են քաղաքի պատմությունը։ Այդ տառապած ու վտանգված պատերը հիշում են «Լիսբոնյան հնգյակին», ոգևորում են փողոցում քայլող հայրենասեր հային ու թողնում մտածել։ Մտածել ապագայի ու Երևանի մասին, մտածել մի քաղաքի մասին, որը կորցրել է իր դիմագիծը։

Աշխարհի առաջ կարող ենք պարծենալ ու նշել, որ ունենք Հռոմից ավելի մեծ քաղաք, սակայն քաղաքի մեծության ու հնությանը մի փոքր մասնիկ մնացել է միայն թանգարանում։ Թանգարան են դարձել նաև փողոցների պատերը, որտեղ Երևանում ապրող հայի խոհերն են, մտածմունքներն ու ներքին ցանկությունները։ Այս քաղաքում ապրում են, մտածում ու պայքարում մարդիկ, ովքեր փորձում են փրկել ու պահպանել Երևանից կենդանի մնացած մի փոքրիկ դիմագիծ։