Զոմբիների մասին համակարգչային խաղերը երեխաներին կդարձնեն պոտենցիալ հանցագործներ. պարզաբանում է հոգեբանը

Եթե տարիներ առաջ Երևանի բակերում կարելի էր տեսնել խաղացող երեխաների, ապա հիմա դա դարձել է հազվադեպ երևույթ, քանի որ երեխաները հիմնականում նախընտրում են համակարգչային խաղեր: Համակարգչային խաղերը հիմնականում ստեղծվում են ֆիլմերի կամ գրքերի հիման վրա, լինում են նաև հակառակ դեպքերը։ 2011 թվականից համակարգչային խաղերն ԱՄՆ- ում պաշտոնապես հայտարարվեցին արվեստի տեսակ։ Համակարգչային խաղերը ցուցաբերել են էական ներգործություն հասարակության վրա, որն էլ 21-րդ դարում համարվում է ամենալուրջ հոգեբանական խնդիրներից մեկը:

NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում հոգեբան Արմինե Սարգսյանը խոսեց համակարգչային խաղերի մասին, ընդգծեց, թե ի՞նչ դրական կամ բացասական ազդեցություն են թողնում մարդկանց վրա:

«21-րդ դարն առանց համակարգիչների ու համացանցի պատկերացնելն անհնար է, քանի որ այդ ամենը դարձել է մեր կյանքի անբաժան մասը: Համակարգչային խաղերն ունեն շատ քիչ դրական և շատ մեծ բացասական զադեցություն: Ինտելեկտուալ խաղերը զարգացնում են դեռահասների ու երիտասարդների ինտելեկտը: Երեխաներից շատերն աշխարհի, կյանքի, պատմության ու գիտության մասին տեղեկություններ հիմնականում ստանում են համացանցից ու համակարգային խաղերից: Կան նաև հոգեբանական խաղեր, որոնց շնորհիվ պատանիները ձեռք են բերում գիտելիքներ իրենց հոգեբանական վիճակի մասին: Եթե անկեղծ լինենք, ապա աշխարհում քիչ են այդպիսի պատանիները, ովքեր օգտվում են ինտելեկտուալ խաղերից, քանի որ ցանկանում են հեշտ ու լավ գիտելիք ստանալ»:

Հոգեբանն ընդգծեց, որ համակարգչային խաղերի ծուղակն ընկնելու համար անհրաժեշտ է կամքի ուժ ու ծնողի դաստիարակություն, հակառակ դեպքում «ճահիճը կկլանի իր հերթական զոհին»:

«Հիմա համացանցը ողողված է սպանությունների, պատերազմների, վամպիրների ու զոմբիների մասին խաղերով, որոնք երեխաների վրա թողնում են միայն բացասական ազդեցություն: Այդ սպանությունները, արյունը, զոմբիների անմարդկային տեսքն ու խաղի սարսափելի գրաֆիկական դիզայնն ազդում է երեխայի ներաշխարհի վրա: Շատ ժամանակ կախվածությունն այնքան է մեծանում, որ երեխան 12 ժամ նույն խաղը խաղալուց ու խաղից կտրվելուց հետո չի կարողանում կողմնորոշվել, թե նա որտեղ է. իրական աշխարհում, թե զոմբիների աշխարհում: Ու պատահական չէ, որ գրեթե ամեն օր մի սարսափելի սպանություն կամ ինքնասպանություն է տեղի ունենում, որը տեղի է ունեցել համակարգչային խաղի ազդեցության տակ»:

Ա. Սարգսյանն ընդգծեց, որ ծնողներն իրենց երեխաներին պետք է հեռու պահեն զոմբիների մասին խաղերից, հակառակ դեպքում իրենց երեխաները մեծանալով կարող են դառնալ պոտենցիալ հանցագործներ:

«Ցավոք, մեր երկրի սոցիալական պայմաններն այնպիսին են, որ ծնողների ու երեխաների կապն իրարից շատ է կտրվել, և ծնողները շատ ժամանակ չեն ունենում, որ զբաղվեն իրենց երեխաների դաստիարակությամբ: Բայց այդ քիչ ժամանակի մեջ պետք է զբաղվել նաև երեխայի դաստիարակությամբ: Ծնողները պետք է հաճախ իրենց երեխաների հետ խաղան ռեալ ու իրական խաղեր, նրանց տանեն սպորտի, արշավների մասնակցեն: Դրանք կապ ունեն գումարների հետ, սակայն ընտանիքներում պետք է հաշվի առնեն, որ գումարի խնայումն ու երեխայի դաստիարակությամբ չզբաղվելը ապագայում կարող է հանգեցնել ավելի լուրջ խնդիրների»:

Հոգեբանը հավելեց նաև, որ այս խնդիրն առկա է ոչ միայն Հայաստանում, այլև ամբողջ աշխարհում: