2040. Սերժ Սարգսյանը երեխաներին տոնածառ է խոստացել
Ամանոր է, և դարձյալ մամուլի էջերում է բազմազավակ և աղքատ ընտանիքներին օգնելու հարցը: Ամեն տարի կարիքավորները, բազմազավակ ընտանիքները, որտեղ թշվառությունն է իշխում և որը հատկապես ցայտուն կերպով երևում է հենց ամանորյա տոների ֆոին, կրկին օգնության կարիք ունեն. ո՛չ տոնածառ, ո՛չ տոնական սեղան, ո՛չ նվերներ:
Իհարկե, իշխող կարծիք է, որ հայերը խանութներից մեծ քանակությամբ մթերք են գնում, որ շատ են առևտուր անում, չեն զլանում զարմացնել հյուրերին ամենտարյա ուտեստներով: Նման կերպ արտահայտվողները նաև հետ չեն մնում առևտրից և հյուրերին զարմացնելու մարմաջից, իսկ խոսքը պիտանի է՝ պոպուլիզմ է ապահովում: Ինչևէ:
Հատկապես երեխաներն են անհամբեր սպասում Ամանորին և եղևնուն, նվերներին. կարճ ասած՝ ի սրտե տոն է: Սխա՞լ է այս տոնը, թե՞ ճիշտ, կարևորը՝ տոն է, որը նշում ենք ազգովի:
Բայց ահա բնակչության իրական պատկերը միշտ էլ նախատոնական լուրերից չի իջնում. մարդիկ միջոցներ չունեն, երեխաները հագուստ և տոնածառ, աշխատատեղերը կրճատվել են, եկամուտները նվազել, ծնողները հիվանդ են, հարուստ «արտերկրյա քեռիները» ժլատացել են: Մնում է հույսը դնել հարևան խանութի պարտքի ցուցակին:
Իսկ այս նվազ եկամուտներով բազմազավակ ընտանիքներին ովքե՞ր պարտքով կտան, կամ անգամ պարտքով տալուց հետո՝ ինչպե՞ս են վերադարձնելու. սա ևս ցավոտ խնդիր է:
Իսկ երկրի ղեկավարությունը հրճվում է 2040 թվականի ժողովրդագրական ապառնի ցուցանիշներով. անգամ երեկվա խոսքն այսօր չի դառնում, ինչպե՞ս է խոսքը մնալու մինչև 2040-ը:
Այսօ՛ր են երեխաներն աղքատ, ընտանիքները սովալլուկ, այսօ՛ր երեխան տոնածառ, նվերներ ու տոնական սեղան չունի: Այս երեխաներին այսօր հետաքրքի՞ր են 2040 թվականի ցուցանիշները և 2040 թվականի տոնածառը, որոնք կա՛մ կլինեն, կա՛մ, նկատի առնելով նախորդ տարիների փորձը, ամենայն հավանականությամբ, ոչ:
Բոլոր երեխաների համար է, որ՝ լավ է ճնճղուկն ափի մեջ, քան արծիվը 2040-ի երկնքում: