Լենինի հանճարեղ արձանը շարունակում է ընկած մնալ Ազգային պատկերասրահի բակում (լուսանկարներ)

Երբ 1940 թվականին Երևանի հրապարակում տեղադրվեց Լենինի արձանը, այդ ժամանակ ոչ ոք չէր հավատում, որ տասնամյակներ անց հայ ժողովուրդն այդ արձանը հանելու է այդտեղից ու նետի մի կողմ։ Արձանի հեղինակը հունահայ քանդակագործ Սերգեյ Մերկուրովն էր, ով նույնիսկ չէր կարողացել տեսնել այդ արձանը, այլ միայն տեսել էր լուսանկարով։

1920-ական թվականներին Թամանյանը հրապարակը նախագծելիս արդեն նախատեսել էր, որ հրապարակում տեղադրվելու է Սոցիալիստական հեղափոխության առաջնորդ Լենինի արձանը։ Կան փաստեր, որ այդ թվականներին արձանի վայրում կար մեծ ցուցանակ, որում նշվում էր, որ այստեղ լինելու է Լենինի արձանը։ 1940 թվականին տեղադրեցին արձանը, իսկ 1980-ի վերջերի և 90-ականների սկզբներին հայ ժողովուրդն ամեն ինչ անում էր, որ այդտեղից հեռացվի արձանը։ Մարդիկ ներկում էին արձանը, փորձում էին պայթեցնել պատվանդանը, վնասել ճարտարապետական կոթողը։

1991 թվականի ապրիլին արձանը ապամոնտաժվեց։ Պատվանդանը մի քանի տարի մնաց դատարկ, արձանի մարմինը նետեցին ազգային պատկերասրահի բակ, որից առանձնացրին նաև արձանի գլուխը։ Մարդիկ տեսան արձանի ապամոնտաժումը, ուրախացան, կառուցեցին անկախ Հայաստան, սակայն մասնատված արձանը շարունակում է մնալ անտերության մատնված։

Դեռ 40-50-ականներին էին նշում, որ Մերկուրովի քանդակը գլուխգործոց է, որը պետք է աչքի լույսի պես պահել։ Սակայն հիմա այդ գլուխգործոցը նետված է բակում, ձյան ու անձրևի տակ։ Մենք ստեղծեցինք Հայաստանի երրորդ հանրապետությունը, քանդեցինք Լենինի արձանը, մոռացանք բոլշևիկներին, սակայն այդ ամենից անցել է արդեն 27 տարի, և պետք է հասկանալ, որ Մերկուրովի նման հանճարեղ մարդու ստեղծածն արվեստի գլուխգործոցը է։ Պետք է այդ աշխատանքը գնահատել, արժևորել և թույլ չտալ, որ ոչնչանա Ազգային պատկերասրահի բակում։

Մենք այսպիսին էինք նաև այն ժամանակ, որ ընդունեցինք Քրիստոնեությունը, քանի որ վերացրինք հեթանոսական մշակույթը, քանդեցինք տաճարներն ու այրեցինք ձեռագիր մատյանները։ Այսպիսին էինք նաև 1991 թվականին և այսպիսին ենք նաև հիմա, քանի որ քանդում ենք հին Երևանը, որ ստեղծենք «ավելի բարեկարգ» Երևան։