«Աղբամանից կախված մեկ կտոր հաց կամ սոված մարդու երազանք». Երևանի տխուր լուսաբացը (լուսանկարներ)

Երևանում արդեն առավոտ է: Արևն իր շողերն է դուրս հանել, սառույցների փոխարեն ցածրահարկ տների կտուրներից կախվել են կատուները, դրսում մարդ չկա, քանի որ բոլորն իրենց տաքուկ բնակարաններում են: Երևանում առավոտ է արդեն:

Շենքերի շքամուտքերում դատարկություն է, բնակարանների պատուհանները փակ են ու գոլորշապատ: Պատուհանների տակ մանդարինի սառն ու քարացած կեղևներն են, որոնք հուշում են, որ մի քանի օր առաջ տոն էր: Բացակայում է երեխաների աղմուկը, մեքենաներն այնքան քիչ են, որ անգամ նրանց աղմուկը չի լսվում: Չկան նաև փողոցն ավլող ու ծխող տատիկները: Երևանում արդեն առավոտ է:

Սակայն քաղաքում կան լքված ու դատարկ շենքեր, որտեղ գրեթե միշտ առավոտ չի բացվում: Այդ դատարկության մեջ ազատ պտտվում են շներն ու կատուները, մուրացկանները գիշերում են շենքերի գրեթե բոլոր քանդված ու դատարկ բնակարաններում, ովքեր մի քանի տարի հետո դժվար թե կանգնեն շենքը քանդող մեքենայի առաջ ու բղավեն, թե ինչո՞ւ են քանդում իրենց բնակարանները:

Առավոտ է նաև դատարկ ու երկար դալաններում, որոնք հիմնականում 19-րդ դարում կառուցված շենքերի հետ են լինում: Դալաններում լռություն է: Մի կողմում լույս է, իսկ մյուս կողմում հին ու կիսաքանդ շենքի մռայլ տեսքը: Ժամանակին այստեղ մարդիկ էին ապրում, իրար սիրում էին, երեխաները խաղում էին:

Հիմա այստեղ միայն զգացմունքներից դուրս պրծած տողեր են մնացել, որոնք ստեղծվել են այդ քարերի տակ համբուրվող երիտասարդների ուղեղներում: Նրանք շարունակում են իրար սիրել, համբուրել ու ապրել այդ ամայի շենքերի մռայլ պատերի տակ:

Շենքերից մեկի բակում աղբամանն է, որն այնքան դատարկ է, որ ապացուցում է այդ տարածքի ամայությունը: Աղբամանի կողքից կախված է հացը, որը տարածքին փոքր-ինչ կենդանության շունչ է տալիս: Միգուցե տարածքում կան մարդիկ, կամ այս հացը դրված է մուրացկանների համար, կամ էլ սոված մարդիկ կան, ովքեր փնտրում են իրենց երազանքը՝ աղբամանի կողքից կախված մեկ կտոր հացը:

NEWSPRESS.am