Թաղման թափորն ԱԳՆ-ից հասել է կրկեսին

2018-ին ՀՀ փոփոխված նախագահ ունենալու ֆոնին քննարկվում է տարբեր պաշտոններում հիմնականում ՀՀԿ-ականների վերադասավորումների հարցը:

Նշվում է, որ հատկապես Արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնի հավանական թեկնածուն Արմեն Աշոտյանն է, ով Կրթության և գիտության նախարարի պաշտոնից զրկվելուց հետո է սկսել գնահատել գործադիրում աշխատանքը:

Կարող ենք Աշոտյանի վերաբերյալ ասել՝ որ պաշտոնում էլ նա նշանակվի, հանրությունը նրան այդքան էլ լուրջ չի ընդունում. ինչ-որ բան կա Աշոտյանի մեջ, որը հանրությանը ստիպում է նրան ծիծաղով և հումորով վերաբերվել. չի բացառվում, որ նման ընկալումը կապված է Աշոտյանի մշտաժպիտ վարքագծի հետ և այն լրջությունը, որը սպասում են պետական այրերից, Աշոտյանի մոտ բացակայում է:

Արդյոք ԱԳՆ-ում Աշոտյանը կլրջանա՞, կամ կարող է ո՛չ դիվանագիտական, ո՛չ էլ առանձնապես հումանիտար կրթություն չունեցող Աշոտյանը գլուխ հանել ուրախ դիվանագիտությունից:

Ավելի քան վստահություն կա, որ դիվանագիտությունը կթեքվի ծիծաղի ասպարեզ և, իրոք, այստեղ ուրախության պակաս չի լինի. եթե Նալբանդյանն ԱԳՆ-ում Մադամ Թյուսսոյի մոմե արձաններին է հիշեցնում, ապա Աշոտյանը կարող է զվարթությամբ և ուրախությամբ լցնել ԱԳՆ-ն:

Իսկ մնացա՞ծը. մնացածը ծիծաղով էլ կարելի է ավարտին հասցնել, ի՞նչ ձեռնարկել է Նալբանդյանը:

Այս տարիներին հայ դիվանագիտության «պսակը» կազմել են տարբեր մասնագիտության տեր անձինք, սակայն բժիշկ, որը երբեք բժիշկ չի աշխատել, մարդ, որը Անդրանիկ Մարգարյանի շնորհիվ է ազատվել բանակում ծառայելուց, հաստատ չի եղել:

Իսկ ո՞վ է նախընտրելի. Էդվարդ Նալբանդյա՞նն՝ իր ոչինչ չասող դեմքով, թե՞ ուրախ-զվարթ Արմեն Աշոտյանը, որի դեմքը խոսում է մինչև Աշոտյանի խոսելը:

Եթե Հայաստանը տարածքային, ներքին, զարգացման, արտաքին աշխարհի հետ քիչ թե շատ զարգացած հարաբերություններ ունենար, ապա կրկեսը նախընտրելի էր, իսկ այս պարագայում երևի թաղման թափորը հավերժականի մասին խորհելու տեղիք է տալիս, որի համար շնորհակալ ենք Նալբանդյանին:

Այնպես որ՝ Հայաստանը կրկեսի համար հիմքեր չունի, իսկ թաղման թափորից չի կարող ազատվել. մնում է քվեարկել:

NEWSPRESS.am