Սատկած ագռավներն ու փողոցներում թափթփված օղու շշերը․ Ի՞նչ է կատարվում Երևանում (լուսանկարներ)
Քայլում ես Երևան քաղաքում ու նկատում, որ ծառերի տակ ընկած են սատկած ագռավները։ Վերջին շրջանում քաղաքում շատացել են ագռավներն ու տրամաբանորեն պետք է շատանային նաև սատկած ագռավները։ Քաղաքում ապրող ագռավը պետք է սատկի հենց քաղաքում։ Միգուցե նրանք այսպես են մտածում ու առաջնորդվում այս լոզունգով։

Քաղաքում շատացել են օղու դատարկ շշերը։ Այս ամենի հետ մեկտեղ շատացել են նաև մուրացկանները։ Միգուցե օղու շշերի հետևում կանգնած են հենց մուրացկանները, ովքեր իրենց գոյությունն ու ապագան փնտրում են օղու շշի մեջ։ Նրանցից շատերը տարիներ շարունակ փնտրում են, սակայն չեն կարողանում գտնել այն միակ, մեծ ու ամենակարող շիշը, որը կփրկի իրենց։


Քաղաքն ավելի թափթփված է դարձել, ու այդ թափթփվածության հետևանքով փոքր քաղաքում մոլորվելը դարձել է ավելի հեշտ։ Մոլորվում են տարեցներն ու մանուկները, օտարերկրացի զբոսաշրջիկներն ու քաղաքին նոր ծանոթացող երիտասարդ ուսանողները։ Միայն չեն մոլորվում մուրացկանները, քանի որ նրանց համար յուրաքանչյուր մոլորություն մի նոր բացահայտման սկիզբն է։

Կարելի է կանգնել կանգառներում ու տեսնել ցած ընկնող ագռավներին, մոլորված ճամփորդներին ու խմիչքի փող մուրացող մուրացկաններին։ Նրանք իրենց ներկայությամբ ապացուցում են, որ քաղաքը դեռ շարժման մեջ է, քաղաքը դեռ շարունակում է պահպանել իր գոյությունը։ Թեկուզ կողքից նայենք ու կտեսնենք, որ այս թափթփվածության հեղինակը հենց մարդն է, ով ստեղծում է շարժում ու ապահովում կենդանություն։


Իսկ եթե չլինի մարդն ու շարժումը, ապա քաղաքը կդադարի թափթփված ու շարժուն լինելուց։ Նա կլինի անկենդան ու մեռած։ Իսկ կանգառներում մարդիկ պատրաստվում են նոր շարժման։ Շարժման են նախապատրաստվում նաև արդեն վաղուց շարժունակությունը կորցրած ծեր մարդիկ։ Նրանք ամեն օր սպառում են իրենց բաժին հասած շարժումը։
Նրանք կանգնում են կանգառներում, տեսնում ծառերից ցած ընկնող ագռավներին, քայլքի ժամանակ նկատում ոտքի տակ ընկած օղու դատարկ շիշն ու նստում ճամփեզրին ու սպասում։ Սպասում իրենց տուն հասցնող մեքենային։ Սպասում կյանքի վերջին շարժումներին։ Սպասում իրենց կյանքի վերջին տխուր, իսկ հազվադեպ դեպքում նաև ուրախ օրերին։
