«Մարտական դիրքում նկատեցինք հակառակորդի հետախույզին ու փորձեցինք ոչնչացնել նրան»․ Հուշեր մարտական դիրքերից

Օրն արդեն մթնում էր, և մենք սկսում էինք նախապատրաստվել գիշերային ծառայության։ Դիրքում հանգիստ վիճակ էր, ծառայությունն իրականացնում էինք շատ ուժեղ։ Դիրքի ավագը վերջին ցուցումներն էր տալիս գիշերային ծառայությունից առաջ։ Դիրքի դիտակետը գտնվում էր բարձր դիրքում և այն տեսանելի էր մարտական դիրքի բոլոր կողմերից։ Արևի վերջին շողերն արդեն մահանում էին սարի թիկունքում։

Հանկարծ դիտակետի մոտ նշմարեցի մարդանման կերպարանքի։ Աչքերս ավելի լայն բացեցի, որ ֆիքսեմ, թե դա ինչ է։ Այս ամենը տևեց մի քանի վայրկյան, սակայն գրելու համար մի քանի էջը նույնիսկ բավական չէ։ Աչքերս լայն բացեցի ու տեսա հակառակորդի հետախույզին։ Հիշում եմ նրա կաշվե ձեռնոցները, կոնքերին դրած ձեռքերն ու զրահաբաճկոնը։ Մի քանի վայրկյան քարացած մնացի, ապա գոռացի․ «Տղե՛րք, թուրքը»։ Մարտական դիրքը մի մարդու պես ոտքի ելավ։

Առաջին մասն՝ այստեղ
Երկրորդ մասն՝ այստեղ
Երրորդ մասն՝ այստեղ
Չորրորդ մասն՝ այստեղ
Հինգերորդ մասն այստեղ

Մինչ կհասցնեինք կրակել նրա ուղղությամբ, նա հասցրեց անցնել դիտակետի թիկունքն ու փախչել։ Դիրքի ավագը վերցրեց զենքն ու վազեց դեպի խրամատ։ Մենք դիրքավորվեցինք մեր խրամաբջիջներում ու ուշադիր սպասում էին դիրքի ավագի հրահանգին։ Մտածում էինք, որ ուր որ է կլսվի դիրքի ավագի հրամանը ու մենք կսկսենք կրակել։

Ես ամուր բռնել էի զենքս ու սպասում էի հրամանի։ Մի քանի վայրկյան հետո խրամատից դուրս եկավ դիրքի ավագն ու ասաց, որ տարածքը մաքուր է, իսկ հակառակորդի հետախույզը լքել է մեր տարածքը։ Սա առաջին անգամն էր, որ տեսա հակառակորդին։ Այդ օրվանից հետո իմ մարտական ոգին ավելի ուժեղացավ։ Ամեն երեկո նայում էի դիտակետին ու մտածում․ «Ուր որ է հակառակորդի հետախույզը կգա»:

Շարունակելի…

Ա.Զ.