«Մենք ուզում էինք ազատ լինել Սովետական բռնապետությունից, Արցախի ժողովուրդը՝ չարիքից»․ Միլիցիայի գնդի հրամանատարի հուշերը

Փետրվարի 20-ին Ազատության հրապարակում մեկնարկեց Ղարաբաղյան շարժման 30-ամյակին նվիրված հոբելյանական տոնական հավաքը։ Հավաքին ներկա էին Ղարաբաղյան շարժման ղեկավարները, ակտիվիստները, քաղաքացիներն ու անկախության սերունդը։ Հրապարակում ցուցադրվում էին նաև շարժման տարիների լուսանկարները, շարժման պաստառներն ու կարգախոսերը։

NEWSPRESS.am-ի հետ զրույցում Մարզպետունի Ալեյանը պատմեց, թե 30 տարի առաջ ինչ էր կատարվում հայ ժողովրդի հետ, որն այդ տարիներին հավաքված էր Ազատության հրապարակում։

«1988-ը մեր համար ազգային զարթոնքի ժամանակաշրջանն էր։ Հայ ժողովուրդը քնից արթնացավ, ու մենք բոլորս ձգտում էինք ազատության։ Մենք ուզում էինք ազատ լինել Սովետական բռնապետությունից։ Արցախի ժողովրդն ուզում էր ազատվել չարիքից։ Ժողովուրդը համախմբված էր և պահանջում էր Արցախի միացումը Հայաստանին»։

Մ․ Ալեյանն այդ տարիներին Ներքին գործերի նախարարությունում էր աշխատում։ Նա միլիցիայի գնդի հրամանատարն էր։

«Այդ տարիներին զինվորաոստիկանական համակարգը լցված էր ազատության գաղափարով։ Ռուսական զորքը միշտ լինում էր Ազատության հրապարակում, իսկ մեր ոստիկանները մոտենում էին մարդկանց ու տեղեկացնում, թե ինչն ինչպես անեն, որ ռուսական զորքի զինվորները չկարողանան ինչ-որ գործողություններ իրականացնել։ Այդ ժամանակ էր, որ բոլորս հասկացանք, թե ինչքան մեծ է հայ ժողովուրդն ու ինչպես է կարողանում համախմբվել»։

Պարոն Մարզպետունին հիշում է, թե ինչպես մեկ անգամ հրապարակից բացակայեց Աշոտ Մանուչարյանը, իսկ ժողովուրդը խուճապի մեջ ընկավ և սկսեց մտածել, թե նրան ձերբակալել են, սակայն իրականում Աշոտ Մանուչարյանի ձայնն էր խզվել։

«Մենք գալիս էինք ու սպասում Ղարաբաղ կոմիտեին։ Ամբողջ Երևանը գալիս էր Ազատության հրապարակ։ Մեր միասնության շնորհիվ մենք կարողացանք ձեռք բերել ազատություն ու անկախություն, սակայն այդ ամենից հետո ժողովրդի նպատակները չիրականացան։ Ժողովուրդը սպասում էր այլ բանի, բայց տեսավ մեկ այլ բան։ Հիմա ինչ-որ ձևով շեղում կա, քանի որ մեր երկրում պետք է լիներ շատ մարդ, պետք է զարգացած լիներ գիտությունը, տնտեսական վիճակն ու պետք է չլիներ աղքատության այսպիսի մեծ թիվ։ Հիմա կա այն, ինչ կա»։

Զրույցից հետո Մարզպետունին նայեց հրապարակին, այնտեղ կանգնած երիտասարդներին ու ասաց․

«Ազգի սերուցքը դրսում է գտնվում։ Հիմա դա վատագույնն է, որ կարող ենք տեսնել»։