Արցախյան շարժման պատմությունը, տատի ու թոռան խոսակցությունը․ ի՞նչ էր կատարվում Ազատության հրապարակում (լուսանկարներ)
Ազատության հրապարակը մարդաշատ էր։ Կողք-կողքի կանգնած էին անկախության համար պայքարած մարդիկ ու անկախության սերունդը։ Մարդիկ նայում էին Ազատության հրապարակի բեմին, պատերին փակցված կարգախոսներին։ Վերհիշում էին անցյալն ու անցյալում թաքնված պայքարի ոգին։


Ոմանք պատմություններ էին պատմում իրենց որդիներին ու թոռներին, որ նրանք ավելի լավ հասկանան, թե իրականում ի՞նչ էր կատարվում 30 տարի առաջ։
30 տարի առաջ պայքար էր արտաքին թշնամու դեմ։ Պայքար՝ ազատության ու անկախության համար։ Այդ պայքարում բոլորին համախմբեց գաղափարն ու սահմանային իրավիճակին հասած պայքարի ոգին։ Այս գետինը դղրդում էր, տարածքը լցված էր հզոր էներգետիկ դաշտով, իսկ օդը ճեղքում էր հայի հզոր բռունցքը։


«Բալես,-ասաց մի տարեց կին իր թոռանը, բռնեց նրա ձեռքն ու ցույց տալով Ազատության հրապարակի աստիճանները՝ շարունակեց,-տեսնո՞ւմ ես աստիճանները, որոնք հիմա երևում են․ այն ժամանակ նույնիսկ դա չէիր կարող տեսնել։ Այստեղ էին բոլորը՝ տղամարդիկ, տարեցները, մայրերն իրենց որդիների հետ։ Գալիս էինք այստեղ ու զգում մեր ազգային ուժն ու ոգին։ Աստված տա, որ դուք էստեղ հավաքվեք միայն լավ նպատակների համար։ Էստեղ գաք ոգեշնչվելու, միավորվելու ու հաղթանակներ նշելու համար։ Չեմ ցանկանում, որ դուք նույնպես անցնեք այն ճանապարհը, որը մենք անցանք․․․ Աստված տա, ցավդ տանեմ․․․»։


Հրապարակում մարդկանց ձայներն էին։ Բեմում միացրած էր մանսուրյանական մեղեդին։ Մարդիկ ծիծաղում էին, հիշում անցյալն ու խոսում ապագայի մասին, իսկ Հովհաննես Թումանյանի արձանի պատվանդանին նստած տարեց կինը գրկել էր իր թոռանն, ու նրանք միասին ծածանում էին փոքրիկ եռագույնը։