Ժողովո՛ւրդ, ցույցեր մի՛ արեք, ամո՛թ է․ Կոստանյանի մարտիմեկյան տեսլականը
Մարտի մեկի հարցը ՀՀ երրորդ Հանրապետության պատմության լրջագույն և ամոթալի էջերից է: Այդ իրադարձությունները պատիվ չեն բերում որևէ մեկին, ՀՀ որևէ քաղաքացու՝ անկախ վերջիններիս քաղաքական հայացքներից: Այսօր ԱԺ պետաիրավական մշտական հանձնաժողովում ասել է ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր, նախկին գլխավոր դատախազ Գևորգ Կոստանյանը։
Սակայն ո՞վ է մեղավոր, ինչո՞ւ է ամոթալի՝ ոչ մի խոսք. պարզապես խոսել ու ոչինչ չասել․ ահա թե ինչ է արել նախկին գլխավոր դատախազը։
Իսկ գնահատականների պարագայում պետք էր նշել, թե ո՞վ է Երևանի կենտրոնում սպանել 10 քաղաքացու, ովքեր էին կազմակերպել զինվորներով և ոստիկաններով, զինտեխնիկայով գրոհը ՀՀ քաղաքացիների վրա, քաղաքացիներ, որոնց միջոցով էր երկիրն անկախություն ստացել ու արյուն էր թափել իր երկիրը պաշտպանելիս։ Ահա այս հարցերի շուրջ պետք է խոսեր Կոստանյանը, ոչ թե դիվանագետին հարիր ոճաբանական շերտով ներկայացներ 10 տարվա վաղեմության սպանդը։
Երբեմն իշխանություններն ասում են, որ ժողովուրդն իր բողոքի ձայնը կարող է բարձրացնել միայն խաղաղ ցույցերի միջոցով, իսկ թե ինչպես ավարտվեցին 2008-ի մարտի մեկ-երկուսի ցույցերը, հայտնի է՝ արյունահեղությամբ։
Ու դրանից հետո բնակչությունը որևէ ռեալ քայլի այդպես էլ չի գնում, քանի որ կա արյունահեղության գործոնը։ Չմոռանանք, որ այդ ժամանակ երկրի գերագույն գլխավոր հրամանատարը Ռոբերտ Քոչարյանն էր, պոտենցիալ նախագահը՝ Սերժ Սարգսյանը։
Կոստանյանը շրջանցում է նախագահների գործոնը, ոստիկանության և բանակի մասնակցությունը, փաստում է, որ ամոթալի է, բոլորս էլ գիտենք, որ ամոթալի է, հետո՞։
Պարզապես փաստն արձանագրելով՝ խնդրի լուծում կամ բնորոշում չի տալիս, իսկ պոպուլիստականի ժամանակները վաղուց, շատ վաղուց են անցել։
2008-ից հետո պարզ դարձավ, որ ցույցերի և միտինգների միջոցով իշխանափոխություն հնարավոր չէ անել, իսկ ընտրությունների միջոցով՝ անհնարին է։ Հաշտվե՞լ ՀՀԿ-ի հավիտենականության հետ՝ ա՞յս է խնդիրը։ Երևի՝ այո։
Կոստանյանը մոտավորապես ասել է այս՝ հաշտվեք ՀՀԿ-ի հետ, այլ տարբերակ չունեք, իսկ Մարտի մեկի դեպքերն ուղղակի ամոթալի էջերից էին, այսքանը։ Ծայրահեղ դեպքում, նա մեղքը գցել է քաղաքացիների ուսերին՝ ամոթ չէ՞, որ ցույցեր եք անում, ձեզ ու ձեզ մեռնում եք փողոցներում: Բա ամոթ չէ՞։