10 տարվա 10 զոհերն արդարություն են պահանջում
ՀՀ դատական համակարգում գործեր կան, որ տարիներով շարունակվում են և լուծում չեն գտնում: Երբեմն այդ հանգամանքը քննադատության է արժանանում, քանի որ իրավաբանները վստահ են, որ նման իրավիճակը չի խոսում դատական համակարգի արժանահավատության մասին։
Նույնը կարելի է ասել 2008-ի մարտի մեկի վերաբերյալ։ Արդեն 10 տարի է՝ Մարտի մեկի պատասխանատուները, կազմակերպիչները չեն հայտնաբերվել, թեև բոլորն են տեղյակ, թե ինչ է պատահել․ Մարտի մեկն այն դեպքն է, երբ ողջ իշխանությունը, նրանց սպասարկուները, մեծ ու փոքր պաշտոնյաները լծված էին իշխանությունը պահելու գործին՝ բոլոր հնարավոր միջոցներով։
Երևանն անկախությունից հետո՝ թե՛ զինվորներ, թե՛ բանակի օգտագործում, թե՛ ոստիկանական հարձակումներ․ ամեն ինչ տեսել է։ Եվ նման դեպքում, երբ ցանկացած պահի բանակը կարող են օգտագործել ժողովրդի դեմ, չի խոսում բանակի նկատմամբ վստահության մասին։ Զինվորներն, իհարկե, մեղավոր չեն, նրանք հրաման են կատարում։
Սովորաբար, իրավաբանության մեջ կա նման հասկացություն՝ գտնել և պատժել կազմակերպիչներին, հակառակ դեպքում՝ կատարողները սոսկ գործիքներ են, իսկ Մարտի մեկի դեպքում՝ պարզապես հրաման կատարողներ, ովքեր ի պաշտոնե պետք է հրաման կատարեն, ուրիշ ոչինչ։
Այս տասը տարին ապացույց է, որ որևէ մեկին ձեռնտու չէ Մարտի մեկի բացահայտումը, 10 տարի առաջ զարգացած էր տեխնիկան, այնպես որ՝ հեշտությամբ հնարավոր է գտնել մեղավորներին, սակայն՝ ոչ, չգտան․ սա պարզապես խոսում է համատարած մեղավորության և համատարած անպատժելիության մասին։
Նման դեպքում խոսել արդար և դեմոկրատ երկրի մասին, ուղղակի աբսուրդ է․ իշխանությունը ժողովրդի նկատմամբ օգտագործում է ցանկացած միջոց և միաժամանակ խոսում ազատությունից, մարդու իրավունքներից, դեմոկրատիայից։
Ուղղակի այս կատեգորիաները միս ու արյուն են ստանում նաև հայ ժողովրդի բնավորության և խառնվածքի պատճառով․ լինելով խաղաղասեր, որը ոչ միշտ է, որ դրական է գնահատվում, մարդիկ փորձում են հանգիստ ապրել, որից էլ օգտվում է իշխանությունը՝ ժողովրդի խառնվածքը ներկայացնելով որպես դեմոկրատիկ երևույթ, մարդու իրավունքներ։
Այսօր Մարտի մեկն է:
10 տարի առաջվա դեպքերը դեռևս հատուցում չեն ստացել:
10 տարվա 10 զոհերն արդարություն են պահանջում։