Եղունգ ունեն, գլուխները քորում են, քարը՝ մնացածների գլխովը

Եղունգ ունես, գլուխդ քորիր կամ եթե շատ փող ունես, գնա դրսում բուժվիր: Իսկ եթե եղունգ չունե՞նք կամ էլ փո՞ղ...

Դեղերի մասին աղմկահարույց օրենքի ընդունումից հետո, մարդիկ սոցիալական հարթակում կիսվում էին իրենց գլխի գալիքի մասին՝ հերթական անգամ ապացուցելով օրենքի խեղկատակ լինելու մասին: Ստացվում է այնպես, որ, մեծ հաշվով, ԱՆ նախարար Լևոն Ալթունյանը մարդկանց դատապարտում է կենդանի մահվան: Ազգային Ժողովն էլ, առանց խղճի խայթ զգալու, ընդունում է այդ օրենքը: Դե իրենց ի՞նչ կա, իրենք և՛ եղունգ, և՛ փող ունեն, և կարող են արտասահմաններում բուժվել, բա խեղճ ժողովուրդն ի՞նչ անի:

Երգչուհի Սոնա Ռուբենյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․

«Հիվանդ եմ թարախային անգինայով, դեղատունը հակաբորբոքային դեղ չի վաճառում, ու կոկորդի ցավը մեղմացնելու կոնֆետներ է առաջարկում ու ասում, որ իրենք ոչինչով չեն կարող օգնել, ի դեպ պոլիկլինիկան էլ 4 օր չի աշխատելու: Զանգում ենք «շտապ օգնություն» ու ասում, որ կանչ գրեն, հիվանդը անգինա է, վատ է, դեղատունը դեղ չի կարող վաճառել, ասում են, որ իրենք էլ չեն կարող ոչինչով օգնել, անգինայի համար կանչ չեն գրում, բայց վատ եմ է, տաքություն, թուլություն, կոկորդի ցավի մասին էլ չեմ խոսում, հեռախոսից այն կողմ ասում են, որ իրենք ոչնչով չեն կարող օգնել, դիմենք առողջապահության նախարարություն.))))) լո՞ւրջ)))»:

Եվ, իրոք, լու՞րջ են ասում: Նրանք իսկապես չեն հասկանու՞մ, որ բժշկությունն արագ արձագանքման, ճիշտ կողմնորոշման ու արագ բուժման մասնագիտություն է, մարդկանց օգնելու առաքելություն, ոչ թե էժանագին խաղադրույքով թուղթ խաղալու մասնագիտություն: Զոհասեղանին դրված մարդկային կյանքերին հեշտությամբ վերջակետ դնելը բժիշկների համար դարձել է սովորական երևույթ, հակառակ դեպքում՝ բժիշկները պիտի ըմբոստանային, թույլ չտային Ալթունյանին և կառավարության անդամներին խաղալ իրենց անվան ու հեղինակության հետ, կարո՞ղ էին չէ՞, իհարկե, կարող էին:

Նրանք կարող էին չլսել ու չկատարել անկուշտ նախարարի անհիմն պահանջը, հագուրդ չտային նրա ցանկություններին, թող շարունակեին իրենց գործը, օգնեին իրենց հիվանդներին, չվախենային տուգանքներից երկչոտ նապաստակի պես ու հարկ եղած դեպքում, եթե գար տուգանքի գանձման թուղթը, թող պատռեին ու այդպիսով չէր ընդունվի այդ՝ մարդկային կյանքերին հակասող օրենքը: Չարեցին, որովհետև վախեցան, դրժեցին Հիպոկրատի երդումը և դրանով խթանեցին դեղերի մասին օրենքի ընդունմանը:

Մեծ հաշվով, հասկանալի է ու պարզից էլ պարզ, որ սա նրանց էլ էր ձեռնտու, քանի որ ագահ մարդը նույնիսկ գերեզմանում չի հագենում, այդ զգացումն անվերջ է ու անսպառ:

Սա օրինակներից ընդամենը 1-ն է, բայց քանի՞սն են եղել ու դեռ կլինեն, եթե վերջ չդրվի այս խայտառակությանը: Հասկանալի է, որ օրենքը, որպես այդպիսին, գուցե և, իսկապես լավն է, բայց անգրագետ ձևով է ներդրվում, անխղճորեն, թերի մշակված և անպատրաստ իրողության պայմաններում: Նախ՝ բարեփոխեք ողջ համակարգը, որակյալ մասնագետներ պատրաստեք, բնակչությանն աստիճանական կարգով նախապատրաստեք, նոր միայն օրենք ընդունեք: Եվ նաև սովորեք խորհրդակցել ոլորտի մասնագետների հետ, հետո նոր որոշում կայացրեք:

NEWSPRESS.am