«Ինչքան վատ, այնքան շատ փող»․ սերիալների ու սիթքոմների սկզբունքը

Այն, որ անորակ սերիալներն ու սիթքոմները հեռուստաեթերից կեղտը թափում են մեր տներն ու գաղջ մթնոլորտ ստեղծում, երկրորդ կարծիք լինել չի կարող։ Որքան էլ փորձում ես հեռու մնալ դրանցից, չի ստացվում, քանի որ հեռուստաեթերը պարզապես ողողված է սերիալներով, որոնք ստեղծվում են ո՛չ թե մշակութային, այլ կոմերցիոն հիմունքներով։ Այս տրամաբանությամբ՝ սերիալների թիվն աճում է, իսկ որակն ավելի ու ավելի ընկնում։

Մշակույթի նախարարությունն այս հարցում պատասխանատու չէ։ Համենայն դեպս մեր ահազանգին, թե արդյոք որևէ կերպ չպե՞տք է վերահսկել իրավիճակը, արձագանքեցին, թե դա իրենց տիրույթում չէ։

«Ախր ինքներդ եք հասկանում՝ ինչպե՞ս կարող է Մշակույթի նախարարությունը պատասխան տալ մի բանի համար, ինչը ինքը չի արել։ Մենք ինչպե՞ս կարող ենք ազատ հեռուստաընկերությանն ասել, թե ինչ ցուցադրի։ Եթե ֆիլմը նկարահանվեր Ազգային կինոկենտրոնում, ապա, այո՛, նախարարությունը կտար իր գնահատականը, բայց կինոկենտրոնը սերիալներ չի նկարում, և մենք պատասխանատու չենք»,- NEWSPRESS.am-ին ասացին Մշակույթի նախարարությունից։

Այլ կերպ ասած՝ սիթքոմային «կինոարտադրության» հետ կապված խնդիրներից նախարարությունը ձեռքերը լվանում է։ Ու ոչինչ չասող ֆիլմերը շարունակում են ստեղծվել՝ ֆինանսական բոլոր հնարավոր աղբյուրներից խժռելով փողի «կալոդ»-ներ։
Նկարահանվում են միանգամյա դիտման համար՝ ակնհայտ վատ, ցածրորակ, տրամաբանությունից, պատճառահետևանքային կապերից զուրկ սերիալներ ու հատկապես սիթքոմներ, որոնք ընդհանրապես ասելիք չունեն։ Իսկ եթե սցենարիստը ասելիք չունի, նշանակում է՝ նա սխալ մասնագիտություն է ընտրել։

Սխալ են ընտրված նրա հերոսները, իսկ ավելի կոնկրետ՝ չկան իրական հերոսներ, չկա, հերոսի նպատակ, չկան ուժեղ հակահերոսներ․․․ բոլորը խոսում են նույն անբովանդակ տեքստով։ Ու հետո սցենարիստներն արդարանում են, թե կինոյի հերոս քուչի տղան չի կարող իր ստեղծածից ավելի լավը լինել։

Հարց՝ իսկ ո՞վ ասաց, որ մերօրյա երիտասարդության մեջ հերոսներ չկան, ինչո՞ւ հենց պետք է հերոսացնել քուչի տղուն, ի՞նչ պետք է ասի մեզ նա, ի՞նչ պետք է սովորենք մենք նրանից։

Մի խոսքով՝ քանի դեռ մեր երկրի իշխանության նման, երկրի բոլոր օղակներում փողն ամենից առաջնահերթն է, ամեն ինչ վերածվում է աղբի։

Իսկ հատկապես երբ ստեղծագործական աշխարհում մասնագետի համար փող աշխատելը դառնում է նպատակ ու բիզնեսի աղբյուր, ապա դաշտում սկսում է հակամշակութային մրցակցություն․ ստեղծվում են սերիալներ՝ «ինչքան վատ, այնքան շատ փող, սկզբունքը»:

Արմինե Մկրտումյան