Ո՞վ է հիշում Բուռնաշին
Երբեմնի հաջողակ գործարար, հանրապետական պատգամավոր Աշոտ Աղաբաբյանը, հանրության մեջ առավել հայտնի Բուռնաշ մականվամբ, մեր երկրում քաղաքական գործչի հավաքական կերպար է: Նա կանգնած է ՀՀԿ կուսակցության ակունքներում, ունի քաղաքական լայն հետագիծ, մի քանի անգամ պատգամավոր է ընտրվել, այդ ընթացքում ակտիվ զբաղվել է բիզնեսով, կարողացել է տարբեր տեսակի հարցեր լուծել ու որոշակի դիրք զբաղեցնել հանրության մեջ և իշխանական թևում:
Այս ամենը տևեց այնքան, որքան Աշոտ Աղաբաբյանը լռեց և կամակատարի կարգավիճակով եղավ, մինչև սրան հաջորդեցին Աղաբաբյանի հարցազրույցները, որտեղ նա սկսեց չհարմարվել երկրի տնտեսական քաղաքականությանը: Մեկը մյուսի հետևից սկսեց մեկնաբանություններ անել և թերություններ մատնանշել այն առումով, որ պետությունը փոքր ու միջին բիզնեսի համար նպաստավոր պայմաններ չի ստեղծում, այլ հարկերով ճնշում ու ճնշում է: Սա Աշոտ Աղաբաբյանը զգացել էր իր կաշվի վրա, երբ անգամ սկսվեց դատական պրոցես «Հրազդան» տոնավաճառին 60 մլն դրամով տուգանելու հետ կապված, ապա սնանկ ճանաչվեց:
Աղաբաբյանն իր անհաջողության մեջ նաև դիտավորություն է տեսել։ Նրա կարծիքով՝ իր սնանկանալու հիմնական մեղավորները Ֆինանսների նախկին նախարար Գագիկ Խաչատրյանն ու պատգամավոր Գագիկ Ծառուկյանն են եղել:
Այսօր արդեն Աշոտ Աղաբաբյանը սնանկի կարգավիճակում է, պատգամավոր չէ, չունի լայն լծակներ, անգամ այն կուսակցության խորհրդում ընդգրկված չէ, որի ակունքներում մի ժամանակ կանգնած էր: Անգամ նրան չի օգնում խնամիական կապով կապված Գալուստ Սահակյանը, նրա կողքին այսօր չկան երբեմնի ընկերները: Ինչո՞ւ, որովհետև եկավ ժամանակ, երբ որոշեց խոսել, բարձրաձայնել իր խնդիրները և ոչ թե մեղայականով գնալ քաղաքական արքաների մոտ և օգնության ձեռք խնդրել:
Ահա այսպիսին է Հայաստանում լինում քաղաքական գործիչների, պաշտոնյաների ճակատագիրը, երբ, օրինակ, նախկին դատախազ, այսօր պատգամավոր Գևորգ Կոստանյանի պես սազը չեն առնում ու չեն գովաբանում Սերժ Սարգսյանին և աղերսում նրան, որպեսզի դառնա վարչապետ, կամ Էդ. Շարմազանովի պես ամեն օր չեն աղոթում հանուն մեծն արքայի բարօրության:
Հակառակ դեպքում, գծից դուրս են ընկում, չեն ունենում նախկին լծակները ու այլևս պետք չեն գալիս ոչ մեկին: Այսօր ո՞վ է հիշում Բուռնաշին: