Ամիրյանն անզոր է որևէ բան փոխել
Չար լեզուները չեն դադարում պնդել, որ իր պաշտոնից հեռանալու է նաև իմիջային նախարար Արմեն Ամիրյանը: Վերջինս թեպետ մեծ թափով մտավ այդ դաշտ և սկսեց արմատական ելույթներն ու թվացյալ փոփոխությունները, սակայն շատ շուտով սպունգի պես իր մեջ կլանեց Հայաստանում տարիներ շարունակ արմատացած իշխանական ախտը:
Ամիրյանին այդպես էլ չի հաջողվում իր նպատակներին հասնել, քանի որ կերպարային նախարարն իրենից առաջ խոր արմատներ նետած մարդկանց վրա, այսպես ասած, չի կարողանում: Ինչ ելույթ ուզում է ունենա, ինչ հանձնարարություն էլ տա՝ միևնույնն է՝ Հայաստանի լճացած մշակույթում փոփոխություններն ակներև չեն դառնում:
Հիշում ենք՝ նախարարն ինչ նստել է այս պաշտոնին՝ հանձնարարում է թատրոնների ներկայացումների պլանավորում անել, որպեսզի զբոսաշրջիկների համար պարզ դառնա, թե իրենց Հայաստան գալու օրը ինչ ներկայացում կա, որպեսզի նախապես տոմսեր կարողանան գնել: Կամ, ոչինչ չի փոխվել նաև հուշարձանների պահպանության գործում, օրինակ՝ վերջին դեպքը Գետաշեն համայնքի միջնադարյան եկեղեցուն է վերաբերում, որտեղ վերականգնման աշխատանքի ընթացքում թույլ են տրվել կոպիտ շեղումներ գոյություն ունեցող նախագծից: Եկեղեցու պատերի միջից դուրս են բերվել խաչքարերի ու տապանաքարերի հիմնական ծավալները և ներկայացվել իբրև հայտնաբերված խաչքարեր: Սա ևս մի ոլորտ է, որտեղ Ամիրյանն անզոր է բարեփոխումներ կատարել:
Մշակույթի ոլորտում խայտառակ վիճակ է նաև մասշտաբային համերգների և ֆիլմերի նկարահանման գործում: Նախարար Ամիրյանը պարզապես առ ոչինչ է Sharm Holding-ի պես գիգանտի կողքին, որը կկլանի ամեն ինչ և թույլ չի տա՝ որևէ այլ կազմակերպություն կամ պետական մարմին ջրում լող տա:
Խելքին մոտ մի բան չէր նաև «Ծիծեռնակ» մրցանակաբաշխությունը, որը, կարծես թե, «մենք մերոնցով հավաքվեցինք» համատեքստում էր, որտեղ բացի մի երկու անվանակարգից՝ մնացած բոլորը կանխատեսելի էին:
Առհասարակ, երբ կարդում ենք Ամիրյանի ելույթները, հազվադեպ են լինում դեպքեր, երբ գոհ լինի. միշտ դժգոհելու բան կա, ինչպես օրինակ՝ այդպես էլ չեն աշխուժանում տուն-թանգարանները, չեն գոհացնում պետական ազգային ակադեմիական երգչախմբի հաշվետվությունները և այլն:
Մի խոսքով՝ ոլորտներով հպանցիկ անցնելու դեպքում նկատելի է մի բան, որ Ամիրյանը պարզապես թույլ նախարար է և իր պաշտոնավորման ընթացքում չի կարողացել գոնե մեկ ոլորտ կարգի բերել, և տպավորություն է ստեղծվում, որ Ամիրյանը բոլոր ոլորտներից հաջողել է միայն կանանց մեծարելու և հրապուրելու՝ այնքան կարևոր և առաջնային գործում: