Երբ ասում ենք` «Նիկո՛լ, վարչապե՛տ», նկատի ունենք` «Նիկո՛լ, սա անելու համար կգնաս, կդառնաս վարչապետ»

Շարժումը անցումային վարչապետին տվել է շատ կոնկրետ մանդատ.

1. Փոխել ընտրական օրենսգիրքը
2. Փոխել կուսակցությունների մասին օրենքը
3. Ընդունել պետական ապարատը կապիտալի դիկտատից ազատելու մասին օրենք:

Եվ հետո կազմակերպել արտահերթ ընտրություններ:

Եթե առաջին երկու կետերը ակնհայտ անհրաժեշտություն են, ապա երրորդի հրատապությունը պատշաճ չի բացատրվում հանրությանը: Ո՛չ հարթակից են խոսում դրա էության ու կենսական անհրաժեշտության մասին, ո՛չ էլ ներքևից:

Ուստի էս համեստ գրառումով փորձեմ բացատրել դրա կարևորությունը, կամ, եթե կուզեք կենսական նշանակությունը պետականաշինության ճանապարհը բռնած հանրության համար:

Ուրեմն վերջին 100 տարում Հայաստանում չկա որևէ խոշոր սեփականատեր, որ կկարողանա կանգնել, ասել, որ ինքն «այսքան» բան ունի, «այստեղից» ունի ու տեղում հանցագործության մասին հաղորդում տալու նյութ չառաջանա: Սովետում հարուստ լինել օրենքով նախատեսված չէր, դա «հավասարների» հասարակություն էր: Պոստսովետ թևակոխած Հայաստանում «հավասարներից» ամենահավասարները հայտնվեցին գերիշխող դիրքերում, տիրացան նոր ունեցվածքի, հետո, որպեսզի դիմանան բեսպրեդելին, մտան ԱԺ, Կառավարություն, ԿԳԲ, Ոստիկանություն և այլուր` իրենց անձնական պաշտոնով երաշխավորելով իրենց ապօրինի կուտակած կապիտալի պահպանումը:

Այսինքն ունենք մի վիճակ, որ վերջին հարյուր տարում հարուստ լինելը պիտի թաքուն լինի, պիտի ապօրինի լինի (որովհետև հետքերը տանում են դեպի երբևէ գործած հանցանքներ) ու պիտի տվյալ անձը պետական կառավարման ոլորտում լծակ ունենա, որ ունեցվածքը չխլեն, իրեն չդատեն և այլն:

Սա ա էն մոտիվացիան, որը օլիգարխիատին մղում ա վերստին զավթել ժողովրդի իշխանությունը, սրա համար միլիոններով ընտրակաշառք են բաժանում, տասնյակներով մարդ գնդակահարում Երևանի փողոցներում, գումարտակներով կրիմինալ բուծում-գործադրում:

Հիմա մենք` քաղաքացիներս, ստեղծել ենք մի վիճակ, որ իրանք անկյուն են ընկել: Էս պահին (ու առաջիկա 100 օրվա ընթացքում) կտրուկ շարժումներ չեն անելու: Էն ցուրտ վերմակի տակ կամաց-կամաց ադապտացվելով կուչ եկած վիճակից բացվելու նման են բացվելու: Բայց բացվելու են: Բացվելուց հետո իրենց ծառայություններն առաջարկելու են Նիկոլին: Եթե Նիկոլն ընդունի, ապա էն ինչ արել ենք` անիմաստ կդառնա, կունենանք լրիվ նույն համակարգը` գլխին Սերժի փոխարեն Նիկոլ: Եթե չընդունի` կառաջարկեն մեկ ուրիշին, կամ ֆասադային սիրուն ԱՅԲ-Ռուբենվարդանյան դեմքերի կուսակցություն կհիմնեն ու կթաքնվեն օքսֆորդավարտ ջահելների թիկունքում, կամ վերջին տարբերակում պետական հեղաշրջում կանեն:

Ահավասիկ նշված հեռանկարներից որևէ մեկը մեր սրտով չի: Ուրեմն ի՞նչ պիտի անենք:

-Գյուլե՛նք,- կասի աղվամազ բեղերով մի հեղափոխական:

Հա, բայց գյուլելուց հետո կապիտալը չի ոչնչանում, իսկ դրա նոր ժառանգորդը կունենա նույն մոտիվացիան ինչ ուներ նախորդը, դեռ մի բան էլ հաշվի կառնի գյուլելու վտանգը ու շատ ավելի վճռական կդառնա:

- Պետականացնե՛նք,- կասի արդեն երեսուն տարի կուլակաթափության դրոշը ձեռքին պապիկը:

Բայց պետականացնելուց հետո ինչ-որ մեկը պիտի կառավարի ու հենց էդ «ինչորմեկը» կլինի նոր օլիգարխիայի սաղմը: Որովհետև ինչպես նշել եմ վերևում պետական ունեցվածքի հաշվին հավասարներից մեկը ավելի «հավասար» է դառնում:

Եվ, ուրեմն, ելքը մեկն ա. օրենքով լուծել սեփականության պաշտպանության հարցը: Այն ամենն ինչ այս տարիների ընթացքում կուտակվել ա ապօրինաբար, այն ամենն ինչ էդքան նեղում ու նորանոր հանցանքների ա դրդում օլիգարխիատին պիտի բերվի, թուղթ-թամասով օրինականացվի:

Նրանք պիտի գան, պատմեն թե ինչ ունեն, և այն ամենը ինչի մասին կպատմեն` կճանաչվի իրենցը: Դատարանը կորոշի թե դրա, որ մասը և ինչքան ժամանակում է գողացվել պետությունից: Ենթադրենք 30 տարում: Ուրեմն դատարանը կորոշի 10, 20 կամ 30 տարում մաս-մաս կոմպենսացիոն հարկով գանձել հօգուտ պետության: Սրա դիմաց իրենք կստանան.

1. Համաներում տնտեսական հանցագործությունների գծով
2. Ունեցվածքի ճանաչում և օրինական պաշտպանություն պետության կողմից
3. Հանրության մեջ համերաշխ ու առանց վախենալու ապրելու հնարավորություն:

Կպարտավորվեն.

1. Լքել քաղաքականությունը:
2. Աշխատել օրինական դաշտում:

Սա ա էն առանցքը, որի վրա հենված ա մեր «Սիրո և համերաշխության» հեղափոխությունը: Որովհետև չենք կարող ես ու ինձնից պերմանենտ գողացողը լինել համերաշխ, չենք կարող ես ու իմ կյանքի վերաբերյալ որոշում կայացնողը լինել համերաշխ, եթե նա կեղծելով ա նվաճել իմ կյանքի վերաբերյալ որոշում կայացնելու իրավունքը, չենք կարող ես` աղքատս, ու միլիարդատերը լինել համերաշխ, եթե ինքն էլ կուսակցություն ունի, ես էլ, բայց քարոզարշավին ինքը միլիարդ ա դնում ես հարյուր հազար էլ չեմ կարում դնեմ: Ու ինքը գալիս ա ներկայացնում իր բիզնես շահերը, իսկ իմ` աղքատիս շահերը ներկայացնող կուսակցությունը չի ընտրվում:

Երբ ասում ենք «Նիկո՛լ վարչապե՛տ»` նկատի ունենք «Նիկո՛լ, սա անելու համար կգնաս, կդառնաս վարչապետ»:

Միքայել Նահապետյանի ֆեյսբուքյան էջից։