Հեքիաթները մանուկների համար չեն․ մահ, մռայլություն ու դաժանություն․ ամենասարսափելի հեքիաթները

Հեքիաթները, որոնք մենք կարդացել ենք, փոքր-ինչ «փափկեցված» են, քանի որ անչափ շատ էին դաժանություններն ու սարսափը հեքիաթներում։ Պատճառն այն է, որ հին ժամանակներում հեքիաթները բոլորովին էլ մանուկների համար չեն նախատեսված եղել։ Դրանք մարդկանց սնահավատ պատմություններն էին չար հոգիների, կախարդների ու դաժան տիրակալների մասին։ 

Այս կամ այն դաժան պատմությունները, որոնք իրականում տեղի էին ունեցել, ժամանակի միջով անցնելով, մարդկանց կողմից ավելի դաժան երանգներ են ստացել։

Գրիմ եղբայրների նպատակն այս բոլոր պատմությունները մոռացությունից փրկելն էր։ Նրանց հեքիաթներում միշտ էլ առկա է մահվան շունչը, և հեքիաթի հերոսներն անընդհատ մահվան սպառնալիքի տակ են. եթե չեն իրականացնում խոստումը և խախտում են պայմանավորվածությունը, ապա նրանց անպայման մահ է սպասվում։
Հերոսներն աչքի են ընկնում իրենց դաժանությամբ, նույնիսկ՝ ամենաբարի հերոսները։ Օրինակ, Սպիտակաձյունիկի արքայազնը հրամայում է, որ Սպիտակաձյունիկի չար մորը հագցնեն տաք երկաթից կոշիկներ, որպեսզի նա պարի իրենց հարսանիքին։

Գրեթե բոլոր հեքիաթներում հայտնվում են չար կախարդներ, ովքեր մարդկանց են ուտում, թունավորում, տանջում կամ այս ու այն առարկաների վերածում։ Օրինակ, հայտնի Հենզելն ու Գրետելը հեքիաթի կախարդը, ով երեխաներ է ուտում։ Հեքիաթների հերոսներն ամեն գնով փորձում են հաջողութման հասնել։ Մոխրոտիկի խորթ մայրը կտրում է իր աղջիկների ոտքի մատները, որպեսզի կոշիկը նրանց հագով լինի:
Հետագայում այս հեքիաթները տարբեր լեզուներով թարգմանվելիս մշակվել են, որոշ հատվածներ էլ հեռացվել կամ փոխվել են՝ առավել դաժան տեսարանների պատճառով։