Ազատության սահմանագծի երկու կողմերը

Օրեր առաջ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը գրառում էր արել, որտեղ մասնավորապես նշել էր․ «Որոշ հեռուստաընկերություններ, փաստորեն, օգտվելով խոսքի ազատության անսահմանափակ հնարավորությունից՝ որոշել են հակապետական քարոզչություն իրականացնել:

Որին հետևել էր ՀՀԿ փոխնախագահ Արմեն Աշոտյանի գրառումը՝ «Ակնկալում եմ լրագրողական կազմակերպությունների, խոսքի և մամուլի ազատության հարցերով զբաղվող կառույցների և առանձին իրավապաշտպանների գնահատականը։
Հետաքրքիր կլինի լսել նաև ԱՄՆ և ԵՄ դեսպանների կարծիքը։
Կանխավ շնորհակալ եմ»։

Մի կողմից ճիշտ է, որ պետք չէ միջամտել մամուլի գործողություններին, բայց՝ կա մեկ բայց։

Հայկական մամուլն անկախության շրջանում մեծամասմաբ հետևեց խորհրդային շրջանի լավագույն ավանդույթներին՝ մշտապես գտնվելով իշխանության ուղիղ ազդեցության տակ, ոչ թե ճնշման, պարզապես ազատ կամքով արտահայտվելու իրավունք չուներ, այդ հարցն անգամ չէր քննարկվում։

Գրեթե բոլոր լրատվական լուրերը սկվում էին պաշտոնականով՝ նախագահը գնաց, նախագահն ասաց, նախագահը, նախագահը, երբեմն լրագրողները նախագահի երեսն անգամ չէին տեսնում, պատարստի նյութը, կադրերը պարզապես հրամցվում էին․ ահա այսպիսին էր մամուլի ազատությունը։

Կարող էին մի քանի բառի համար հեռացնել աշխատանքից, կամ ընդհանրապես օգտագործել բոլոր լծակները՝ ըստ անհրաժեշտության։

Հատկապես հեռուստաընկերությունները երբեք ազատ չեն եղել. այդ մասին են նաև ՀՀ մամուլի վերաբերյալ բոլոր հետազոտությունները և գնահատականները։

Արդյո՞ք ազատություն գտնելուց հետո, երբ նախագահականից հրահանգներ չկան, հեռուստաընկերություններն արտահայտվելու ուղիներ են որոնում կամ երեբմն չգիտեն ինչպես վարվել սեփական ազատության հետ․ սա ևս քննարկելու հարց է։

Սակայն, կա Արմեն Աշոտյանի գրառումը։ Չէ՞ որ, ով ով, սակայն Արմեն Աշոտյանը հրաշալի գիտի, թե ինչպես էին հատկապես հեռուստաընկերություններն օգտագործվում նախագահականի կողմից։ Վերին էշելոններում անգամ ցույցեր, միտինգներ, կուսակցությունները կազմաքանդելու, խոսակցություններ ձայնագրելու համար մեծ ռեսուրս ուներ, և այսօր Աշոտյանը խոսում է մամուլի ազատությունի՞ց։

Իհարկե, մամուլը պետք է ազատ լինի, սակայն պետք չէ նաև հասնել ամեն ինչի սահմանին, ազատությունը ևս յուրօրինակ սահման է՝ ինտելեկտի, իմացության, նվիրվածության։ Ճի՞շտ է արդյոք վարչապետի գրառումը։ Դժվար է պատասխանել. հարցը հայրենասիրությանն է վերաբերում, որը հայերիս համար անգնահատելի կատեգորիա է, գուցե նա մասնագությամբ լրագրող չլիներ՝ հարցը չբարձրացներ էլ։

Երևի թե բոլորը մտորելու տեղ ունեն․ վարչապետը, Աշոտյանը, լրատվամիջոցները: Որտե՞ղ է վերջանում բոլորիս ազատությունը, և որտե՞ղ է այն սկսվում: Այդ սահմանագծին ինչպե՞ս վարվել հայրենիքի հետ, երբ իշխանությունն արդեն միահեծան չէ, այլ՝ երկբևեռ։

NEWSPRESS.am