Գագիկ Հարությունյանի ղեկավարած կառույցի աշխատանքը կասկածելի է. Սերժիկ Ավետիսյանն ինչ-որ «հրաշքով» չի վերընտրվել
Դատական համակարգում ԲԴԽ-ի նկատմամբ առաջացած դժգոհությունները գնալով աճում են: ԲԴԽ-ն հուլիսի 12-ին կայացրել է որոշում, որի համաձայն` Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատի նախագահ Սերժիկ Ավետիսյանն այդ պաշտոնում չի վերընտրվել՝ այն դեպքում, երբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի առաջին ընտրության ժամանակ թեկնածուներից առավել շատ ձայներ ստացել էր հենց Ս. Ավետիսյանը:
Այսինքն` ԲԴԽ-ի անդամներն իրենք իրենց հակասում են. անհասկանալի է, թե ինչն է պատճառը, ով և ինչն է ազդել ԲԴԽ-ի անդամների վրա` պատկառելի կենսագրություն ունեցող Ս. Ավետիսյանի նկատմամբ ոչ օբյեկտիվ որոշում կայացնելու համար: Ավելին՝ անհասկանալի է, թե նախորդ ընտրության ժամանակ Ս. Ավետիսյանին տրված վստահելի ձայներն ո՞ւր կորան...
Այսպես, Ս. Ավետիսյանը 26 տարի դատական համակարգում է, 6 տարի` քրեական պալատում, իսկ վերջին երկու տարին` պալատի նախագահն է: Գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ վաստակավոր իրավաբան, 120 գիտական աշխատանքի հեղինակ, 2016, 2017 թվականներին Կրթության և գիտության նախարարների հրամանով ընդգրկվել է «Թոփ 100» լավագույն գիտնականների ցանկում, ճանաչված է որպես անաչառ, սկզբունքային իրավաբան Հանրապետությունում և Հանրապետությունից դուրս:
Քրեական պալատի գործունեության ցուցանիշները բոլորին են հայտնի, նրա պաշտոնավարման ժամանակահատվածում ավելացել է արդարացման ակտերի քանակը, այդ թվում` պալատի նախաձեռնությամբ կայացված: Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ է ԲԴԽ-ն անտեսում իր կողմից մշակված ուղեցույց-շրջաբերականը (տեղադրված է Դատական իշխանության պաշտոնական կայքում), որի համաձայն՝ դատարանի նախագահի թեկնածուներին պետք է հրավիրի հարցազրույցի և ընտրության կարգը հանրության համար լինի թափանցիկ:
Որևէ հարցազրույց թեկնածուների հետ չի եղել, և պարզ չէ, թե ինչու պրակտիկ, գիտամանկավարժական, կազմակերպչական և կառավարչական հարուստ փորձառություն ունեցող Ավետիսյանը չի վերընտրվել:
Ինչպես դատական համակարգը, այնպես էլ, համակարգով հետաքրքրված հանրությունը սպասում են այդ հարցերի պատասխաններին:
Հատուկ սխեմաներով գործող ԲԴԽ-ի աշխատաոճը կասկածներ է հարուցում: Այդ գործընթացների նկատմամբ հասարակության հսկողության, մասնակցության մեխանիզմների բացակայության պայմաններում, ԲԴԽ-ի որոշումները չեն կարող օբյեկտիվ լինել: