Կրթությունը խաղ ու պար չէ, կառավարության շենք մտնելով՝ նախարար չեն դառնում․ Արայիկ Հարությունյանի էթիկան (ծաղրանկար)

Իրեն ամենագետ երևակայող Կրթության և գիտության նախարար Արայիկ Հարությունյանը նշանակման օրից դեռևս կրթական ոլորտի համար ոչ մի լուրջ գործ չի արել․ փոխարենը զբաղվում է զազրախոսությամբ ու իրեն թույլ տալիս վիրավորել տարիների փորձ և վաստակ ունեցող մանկավարժների։

NEWSPRESS.am-ն, իհարկե, փորձում էր չանդրադառնալ խնդրին, բայց Արայիկ Հարությունյանի՝ իրեն արդարացնող պարզաբանումներն ավելի անհեթեթ էին, քան մինչ այդ արված հայտարարությունները։ Այնպես որ՝ որոշեցինք անդրադառնալ ոչ միայն դպրոցի տնօրենի հետ տեղի ունեցած միջադեպին, այլ նաև նրա՝ աշակերտական «սև-սպիտակ» համազգեստի հետ կապված հայտարարությանը։

Նախարարը երևի տեղյակ չէր, չգիտեր, որ մինչ իր պաշտոնավարումը ևս համազգեստի հետ կապված պարտադրանք չկար։ Մանկավարժական և ծնողական կոլեկտիվներն իրենք էին որոշում՝ ինչ համազգեստով երեխային տանեն դպրոց։ Իսկ քանի որ սևը, մուգ կապույտը, շագանակագույնը և սպիտակը եղել են բոլոր ժամանակների համար աշակերտական համազգեստի օրինակ, ուստի ընտրությունը հիմնականում կատարվել էր այս գույների միջև (ի գիտություն իր գործից անտեղյակ նախարարի)։

Հիմա․ նախարարը հայտարարում է, թե ինչ ուզեք՝ կհագնեք, կարող եք տետր չբերել և նման այլ պոպուլիստական (ամբոխավարական) հայտարարություններ, որպեսզի իբր ավելի ժողովրդավար, մարդասեր ու, ինչպես ինքն է սիրում կրկնել, նախորդներից ավելի լավը երևա։

Ճիշտ է անում նախարարը․ իհարկե, ավելի հեշտ է երեխաներին ասել՝ տետր մի՛ բերեք, քան գումար հատկացնել նրան՝ գրենական պիտույքների ձեռքբերման համար։

Պարտադիր ուսուցումից դուրս մնացած աշակերտին ավելի լավ է կոչ անել գալ դպրոց, թեկուզ մաշված շորով ու ծակ կոշիկով, քան նրա համար դպրոցական համազգեստ գնել (ի դեպ, այդ երեխաներին հայտնաբերելու և օգնելու համար մինչ օրս գործել է հոգաբարձուների հանձնաժողով)․․․ Մի խոսքով՝ նախարարը պետք է նախ գիտակցի, որ երկրում ո՛չ թե իրավիճակ է փոխվել, այլ ժամանակներն են փոխվել, ու այսօր այլ պահանջմունքներ կան, այլ հայացքներ։

Յուրաքանչյուր երեխա, ելնելով իր ընտանիքի սոցիալական վիճակից, կարող է յուրովի ներկայանալ դպրոց։ Չենք քննարկում հագուստի բազմերանգությունը, այստեղ ավելի կարևորն այն խնդիրն է, որ մի քիչ «վատ հագնող» երեխան կարող է օտարվել մյուսներից։ Եվ նախարարի այս «փայլուն գաղափարը» պարզապես նոր շերտավորումների պատճառ կդառնա դպրոցում՝ երեխաներին բաժանելով «սևերի ու սպիտակներ»։ Մինչդեռ գրեթե միանման հագուստն այդ խնդիրը չի առաջացնի։

Ինչ վերաբերում է տնօրենի հետ կապված միջադեպին՝ նախարարը լրագրողներին մեղադրում է, թե իրեն սխալ են հասկացել, որ լրագրողների աչքը սովոր չէ նման «ընկերական» շփման։ Արդարության համար պետք է նշենք, որ նախորդ վերջին երկու նախարարներից և՛ Արմեն Աշոտյանը, և՛ Լևոն Մկրտչյանն ավելի քան հասանելի են եղել՝ անկախ այն բանից, թե ինչ որակի կրթության նախարար են եղել: Նրանց կարելի էր հանդիպել անգամ փողոցում քայլելիս, մոտենալ և հարց ուղղել՝ ստանալով սպառիչ պատասխան: 

Դա մի կողմից, մյուս կողմից էլ պարոն նախարարը երևի պատկերացում էլ չունի, թե լրագրողների աչքն իրականում ինչեր է ֆիքսում, ականջն ինչեր է լսում ու լեզուն ինչերի մասին է լռում... Եթե իմանար՝ նման բան չէր ասի։ Եվ հետո՝ իսկապե՞ս չեք պատկերացնում, թե ինչ տեղի կունենար, եթե հանկարծ տնօրենն անգլերեն չիմանար ու չկարողանար անգլերենով արտաբերել իր միտքը․ բոլորը կծիծաղեին, եթե ո՛չ բարձրաձայն, ապա հաստատ մտքում կծաղրեին ու կչարախոսեին։ Եթե ոչ բոլորը, ապա գոնե նրանք, ովքեր այդ պահին չէին գիտակցի, որ նույն հեգնանքով նախարարը կարող է նաև իրենց դիմել։

Ասում է՝ ընկերական հարաբերություն․ ներեցեք, նախ՝ ընկերական հարաբերությունն աշխատանքից դուրս է, իսկ այդտեղ կոլեկտիվ է։ Եվ հետո՝ պարոն նախարարին երևի չեն սովորեցրել, որ կոլեկտիվի մոտ դիտողություն անելը կամ նման տոնով խոսելը սիրուն չէ, ճիշտ չէ, քանի որ ոչ միայն լրագրողների, այլև բոլոր գիտակից, խելահաս ու սթափ մարդկանց մոտ դա դիտարկվում է որպես հեգնանք, ծաղր։ Իսկ եթե այդպես չէ, ապա լրագրողների հետ զրույցից ու իր հերթական չհիմնավորված պատասխանից հետո, Հարությունյան Արայիկը ֆեյսբուքյան իր էջում ծաղրական նկար չէր հրապարակի, թե տեսեք՝ ձեր մարտահրավերին այսպես եմ պատասխանում։

Առայժմ այսքանը․․․ մնացածը՝ հաջորդիվ․․․

Արմինե Մկրտումյան