Զեյնալյանը պահեց նախարարական աթոռը

Երևանի ավագանու ընտրությունները լրջագույն քաղաքական գործընթաց էր՝ դրված հայաստանյան կուսակցությունների առջև:

Վճռական այդ պայքարից հետո պետք է պարզ դառնար, թե որ թիմն ինչ կարգավիճակ ունի նոր պայմաններում:

Այդպես էլ եղավ: Հայկ Մարությանի հաղթանակը, թեպետ կանխատեսելի էր, սակայն ոչ այսչափ տոկոսով: Ինչևէ, այսօր ունենք Երևանի լեգիտիմ, բայց միահեծան ավագանի:

«Իմ քայլն» ունի 56 մանդատ, ԲՀԿ-ն՝ 5 մանդատ, «Լույս» դաշինքը՝ 4 մանդատ. սա երեկվա ընտրությունների արդյունքն է, ինչը, կառավարումից մի փոքր գլուխ հանող մարդկանց համար, իսկապես ցավալի փաստ է:

Ունենք մի ավագանի, որտեղ բացարձակ մեծամասնություն է կազմում քաղաքապետի թիմը, իսկ մյուս՝ «Լույս» դաշինքը ողջագուրվում է այդ քաղաքապետի հետ:

Սա խոսում է այն մասին, որ չենք ունենալու արմատապես տարբեր քաղաքային իշխանություն, այս դեպքում ո՛չ թե համակարգ է փոխվել, ո՛չ թե հեղափոխություն է տեղի ունեցել, այլ պարագլուխներն են փոխվել, պատրաստվում են կառավարել հին մեթոդներով՝ որոշում կայացնողն ու ընդունողը նույն ուժն է՝ առանց հզոր ընդդիմության: Պարզ է, չէ՞, թե առանց ընդդիմության ինչպես կկայացվեն որոշումները:

Շատերն են խոսում նաև այն մասին, որ ընտրական նոր մշակույթ է մեր երկրում ձևավորվել, քանի որ միմյանց դեմ պայքարող ուժերը շնորհավորեցին հաղթած թեկնածուին: Ամենաարտահայտիչը թերևս Արտակ Զեյնալյանի՝ «Իմ քայլը» դաշինքի գրասենյակում Մարությանին շնորհավորանքն էր: Սա, իհարկե, դիտվեց նոր մշակույթի տեսանկյունից, սակայն պետք է ասել, որ այս կերպ «Լույս» դաշինքն իր անվերապահ աջակցությունը հայտնեց նորընտիր քաղաքապետին, իսկ Զեյնալյանը՝ Փաշինյանին, հավանաբար նախարարական աթոռն անսասան պահելու համար:

Կարճ ասած՝ «Ունայնություն ունայնությանց, … ամեն ինչ ունայն է»:

Հայաստանում փոխվել են միայն խաղացողները:

NEWSPRESS.am