Պահանջվում են միայն գեղեցիկներն ու երիտասարդները, իսկ ու՞ր մնաց կրթությունն ու փորձառությունը

«Մենք ձեզ կզանգենք». հերթապահ նախադասությունը, գուցե նաև նախկին աշակերտներիցս մեկից լսելուց հետո` լիարժեք կորցնում եմ լուրջ աշխատանք ունենալու հույսս...

Ժամանակին, երբ ակտիվ մասնակցություն ունեի երկրի, քաղաքիս և մարդկանց սոցիալական բարեփոխումների գործընթացում, երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ 55 տարեկանում ինքս կփնտրեմ աշխատանք, ու գտնելու փոխարեն` մերժումներ կստանամ:

Թե՛ պետական համակարգում և թե՛ ցանկացած տեղ աշխատելու ամենաբարձր տարիքը Հայաստանում 63-ն է, սակայն դա մեր օրերում հեքիաթի ժանրից է, քանի որ անկատար օրենսդրությունն ու աշխատաշուկայի վերահսկողության իսպառ բացակայությունն ինձ` նախկին լրագրող-համայնքային ծառայող-սոց. աշխատողիս չի վերաբերում:

Եթե ուզում եք մի լավ զվարճանալ` խորհուրդ կտամ բացել աշխատանքի մասին հայտարարությունների հայտերն ու ծանոթանալ:

«Պահանջվում են մաքրուհիներ` անգլերենի, համակարգչի գերազանց իմացությամբ, մինչև 40 տարեկան»: Կամ. «Կազմակերպությունն աշխատանքի է հրավիրում բարեկազմ, համակրելի արտաքինով, մինչև 35 տարեկան զարգացման մենեջերների»... Էլ ու՞ր մնաց կրթությունը, գիտելիքն ու նորին մեծություն փորձառությունը` զարգացման ոլորտում... Եվրոպայում նախ` հարցնում են մարդու տարիքը, որպեսզի հատկապես ավագ և փորձառու մարդկանց վերցնեն աշխատանքի:

Տրամաբանությունն ակնհայտ է. արդյունավետությունն ու բարձր պատասխանատվությունը: Սոցիոլոգ-գիտնականների կարծիքով` այն երկրները, որտեղ աշխատաշուկայի պահանջարկը հիմնված է բազմակողմանի զարգացած 50-ին մոտ մարդկանց վրա` երկրի զարգացումը նույնպես հիմնավոր և տեսանելի է: Ահա և մեր հրաշալի հողուջրից, մեր խելացի երկրից արտագաղթողների հիմնական մասսայի` երկիրը լքելու պատճառներից մեկը: Դրսում մենք պաշտպանված ենք... տարիքով և ինտելլեկտով, սեփական երկրում` ոչ:

Քաղաքականություն մտնելուս հիմնական պատճառներից մեկն ընտանիքի` որպես Պետության փոքր մոդելի, և տարեցների հարցերով լուրջ զբաղվելս է:

Այն հիմնավոր կերպով դեռևս պետք է կարողանալ տեղ հասցնել նոր` երիտասարդների երիտասարդ կառավարությանը: Հուսամ` նրանք կառաջնորդվեն սեփական ապագայի և ծնողների ներկայի հարցերով, որոնք դեռևս լրջորեն վտանգված են:

Նաիրրա Խառատյան