Ուզում ես ուզի, չես ուզում՝ ուզի
Ազգային ժողովի ապագա նախագահ և կադրային փառքի գագաթնակետին մեծ լոնքերով հասնող Արարատ Միրզոյանը, պարզվում է, որ ֆեյսբուքից է իմացել, որ պատրաստվում է հարկատուների հաշվին թանկարժեք մեքենա գնել։
Իմացել է ու ծաղրում է՝ թե իր գնումների շարքը մամուլը համալրել է թանկարժեք սուզանավով:
Ծաղրում ու հեգնում է, թե նաև թանկարժեք դղյակ է գնել՝ փորձելով իրեն բնորոշ ցինիկությամբ ջրել թեման՝ ինչն ինչպես միշտ, այս անգամ ևս նրան չհաջողվեց: Սակայն այս ջրոցին Միրզոյանի մտքի միակ փայլատակումը չէր. նա այսօր նման ևս մեկ փայլատակմամբ աչքի ընկավ՝ վերահաստատելով ժողորդավարության անվան տակ իշխանության եկած և այն անհագ չտեսի նման իրենց ամուր պահող նորօրյա իշխանավորների ցանկությունները:
Պարզվում է՝ նախկինում սուպերվարչապետական համակարգի դեմ խոսող, բայց այժմ այդ սուպերվարչապետության բարիքներից կառչած Միրզոյանը շատ կարճ հիշողություն ունի:
Վերջինիս համար, փաստորեն, ուժային կառույցները վարչապետի ենթակայության տակ պահելը ճիշտ է:
Ճիշտ, որի համար քննադատում էին Սերժ Սարգսյանին ու նրա համար «կարված» Սահմանադրությունը: Միրզոյանն այդ մասին այսօր հայտնել է լրագրողներին և նշել. «ԱԱԾ-ն պետք է շարունակի մնալ վարչապետի ենթակայության ներքո, իսկ ոստիկանության մասով դեռ կարելի է քննարկել: Տարբեր հարցեր կան: Խոսում ենք ոչ միայն ենթակայության, այլև այդ կառույցների գործունեության թափանցիկության մասին: Գուցե մասնակի լուծումներ տրվեն: Օրինակ՝ ոստիկանությունը կարող է գալ ԱԺ և հաշվետվություններ ներկայացնել, չէ՞ որ բողոքում ենք, որ ոստիկանության պաշտոնյաներին չենք տեսնում խորհրդարանում»:
Ստացվում է՝ ԱԱԾ-ն հաստատ պետք է մնա Փաշինյանի վերահսկողության ներքո, իսկ ոստիկանության հարցն էլ դեռ կարելի է քննարկել. գուցե ավելի ուշ պարզվի, որ ոստիկանությունն էլ պետք է ենթարկվի սուպերվարչապետին, սակայն ժողովրդի աչքին էլի ժողովրդավարության անվան տակ թոզ փչելու համար գուցե գտնեն միջանկյալ մի միջոց, որպեսզի ոստիկաններ լինեն Ազգային ժողովում:
Սա հերթական անգամ վկայում է խոստումներից «թռնելու»՝ նոր իշխանությունների գործելաոճը, որը վարակիչ է ու Փաշինյանից տարածվել է նաև իր թիմակիցների վրա: Այստեղ խոստումներ տալն ու դրանք շատ արագ մոռանալը Կառավարության հիմնական գործառույթն է դարձել անկախ հասարակության իրական պահանջմունքներից, որոնք դեռ շարունակում են սքողված մնալ մեկ մարդու՝ արդեն մարող հեղինակության տակ: