Դու մեր ազգի հույսն ես ու վաղվա օրը, հավատում եմ քեզ, իմ զինվոր․ 5-րդ դասարանցի Անգելինայի նամակը` զինվորին

«Բարև, իմ զինվոր․

Գիտե՞ս` ես ձմեռն այնքան էլ շատ չեմ սիրում․ ցուրտ է։ Հիմա էլ, նստած տաք վառարանի մոտ, տաք թեյ եմ խմում ու հեռուստացույցով լսում ձմեռային զորակոչի մասին։ Տխրում եմ ու մտածում․ տեսնես հիմա ո՞նց են այս ցրտին դիմանում մեր զինվորները․․․

Չէ՛, իհարկե ես գիտեմ, որ դու քաջ ես, ուժեղ, գիտեմ, որ չես տրտնջա և կդիմանաս ո՛չ միայն ցրտին, այլև բոլոր դժվարություններին, միայն թե ամուր պահես սահմանը։ Բայց, միևնույնն է, տխուր եմ մի քիչ և հուզված․․․

Ախր դու, զինվո՛ր, մեր հայոց բանակի մի մասն ես, մեր երկիրը պահող ուժն ես։ Դու կանգնում ես շոգ արևին, սառնամանիքին, բուք ու բորանին և անում ամեն ինչ, որ խաղաղ լինի մեր օրը։ Իսկ ես մտածում եմ՝ գուցե տխո՞ւր ես, գուցե մրսա՞ծ ես, գուցե կարոտա՞ծ, իսկ գուցե լարվա՞ծ, բայց գիտեմ՝ զգոն ես միշտ, անկախ ամեն ինչից։

Հանգիստ ենք մենք, երբ դու հսկում ես սահմանը, բայց անհանգիստ ենք քեզ համար․ հանկարծ չընկճվես՝ քո թիկունքին ենք, հանկարծ չտխրես՝ դու մեր սրտում ես, հանկարծ չերկմտես՝ դու միշտ ուժեղ ես․․․ 

Ուզում եմ քեզ մաղթել խաղաղ ծառայություն ու բարի վերադարձ։

Հիշի՛ր, քեզ սպասում են ո՛չ միայն քո ծնողները, այլև մի ողջ ժողովուրդ։ Դու մեր ազգի հույսն ես ու վաղվա օրը, դու իմ ու բոլորիս խաղաղ կյանքի երաշխիքն ես։ Հավատո՛ւմ եմ քեզ, ի՛մ զինվոր․․․

Շնորհավոր տո՛նդ, զինվո՛ր, շնորհավո՛ր տոնդ, հայո՛ց բանակ․․․

Երևանի Րաֆֆու անվան թիվ 36 հիմ․ դպրոցի,

5-րդ դասարանի աշակերտուհի

Անգելինա Սահակյան»։