Փաշինյանից Սերժ կես քայլ է
ԱԺ փոխնախագահ Ալեն Սիմոնյանը բավական ընդարձակ գրառում է կատարել, որում անդրադարձել է հասարակության մեջ դրական և բացասական կերպարների առկայությանը։
Սիմոնյանը, ով համարվում է Նիկոլ Փաշինյանի ամենավստահելի կողմնակիցներից մեկը, գրել է, որ Սերժ Սարգսյանի կառավարման տարիներին կար դրական կերպար՝ ի դեմս Նիկոլի և բացասական կերպար՝ ի դեմս Սերժ Սարգսյանի ու իշխանությունների։
Բավական ընդարձակ, կարելի է ասել՝ «լավաշ» հոդվածի բուն նպատակն այն է, որ հիմա, երբ կա դրական կերպար, հասարակության մեջ բացասական կերպարի որոնումներ կան, ու դրանով պայմանավորված, վիրավորանքը թիրախավորումը, հայհոյանքը դարձել են հասարակության մոտ բացասական կերպարի ստեղծման գործիք։ Սա բավական անհասկանալի մոտեցում է՝ մի շարք պատճառներով։
Հասարակությունն ինքնին, իր դրական ու բացասական կերպարների մշակման գործում բավական խոցելի է և ենթակա տարբեր ազդեցությունների, ներառյալ քաղտեխնոլոգիական և փիառ տեխնոլոգիաների, որոնք կարող են ցանկացած բացասական կերպարից կերտել հրեշտակ և որևէ հրեշտակից ստեղծել հրեշ։ Հետևաբար, և՛ Սերժ Սարգսյանին բացարձակ բացասական ներկայացնելը, և՛ Նիկոլ Փաշինյանին բացարձակ դրական լույսի տակ դնելն առնվազն դիլետանտություն է։
Մյուս կողմից, հասարակությունը որքան արագ որևէ մեկի հանդեպ դրական համարում է ձևավորում, նույնքան արագ էլ այդ դրական վերաբերմունքը փոխում է բացասականի։ Ամենաթարմ օրինակը մեր նորագույն պատմության մեջ կապված է առաջին նախագահ Լևոն Տեր Պետրոսյանի հետ։ Նա գոնե մինչ այժմ անգերազանցելի վստահություն է ունեցել հասարակության մեջ՝ ավելի քան իննսուն տոկոս, սակայն իննսունմեկին ընտրվելուց հետո արդեն իննսուներեքին չկար մարդ, որ հայհոյանքով ու հիշոցով չխոսեր Տեր Պետրոսյանի մասին՝ նրան մեղադրելով բոլոր զրկանքների ու տառապանքների մեղավորության մեջ։ Նույնիսկ Արցախյան պատերազմի հաղթանակն այդ ընկալումը չփոխեց, և այժմ էլ այդ ընկալումը բավական լուրջ տոկոս ունի հասարակության մեջ։
Այնպես որ՝ ամենևին պետք չէ որոնել Սերժ Սարգսյանին՝ որպես բացասականի հավաքական կերպար, քանի որ այժմյան միտումները հաշվի առնելով՝ շատ կարճ ժամանակ անց Փաշինյանը կարող է հավասարվել, անգամ` անցնել նրան։